podoba wam się mój wiersz?

; )

Wędrowniczka

Chodzi ubrana we własne szczęście
I szuka mroku w środku dnia.
Wyciąga dłoń w proszącym geście.
To właśnie Ona, taka jak ja.

W krainie lalek zgubiła buty
A włosy z tyłu ściągnięte ma.
Do swego życia układa nuty.
Tam idzie Ona, taka jak ja.

W kolorach nieba, radości słońca,
na barwach tęczy wesoło gra.
A za tą tęczą wciąż nie ma końca.
Skacze wysoko, zupełnie jak ja.

Szalona idzie przez świat swą drogą
miłości dłoń już jej ktoś dał.
Teraz przez świat razem iść wolą.
To właśnie Ona, to właśnie Ja.