Proszę, oceńcie mój wiersz. Z góry dzięki za...

krytykę.

Nieprzeciętny ból rozrywa moją duszę
Wbija gwoździe w me pragnienia
Krwią zalewa sens istnienia
Rozprzestrzenia w sercu suszę

Cieniem swym zasłania oczy
W labiryncie kłamstw zaklęta
Droga ma do wyjścia kręta
Nie ma sensu dalej kroczyć

Wokół zwiędłe kwiaty życia
Ziemi smak mnie ciężko dusi
Ludzki świat mnie już nie kusi
Niebo nie jest do zdobycia

Za daleko
Nie po to tu jestem, by się unosić
Więc jestem by upadać?
Rozdarta sukienka, rozdarte kolana
I serce

Zszyte twardym cierpieniem bez tchnienia
Gorzkimi łzami zmoczone
Myśli wszędzie rozproszone
Skupia wszystkie: ból istnienia