serce prowadzi, chociaz zupełnie nie wiem...

dokąd, przypomina mi chwile by wyrównać oddech wewnętrznie nie utonąć. bywam obojętna i czasem się zastanawiam jak być,żyć i nie kochać , gdy blizny na sercu tak bolą. zniknął sens, ciemno wokół, nie ma już szczęścia , nie ma kto dorównać kroku. tylko pustka i szare wspomnienia te złe odrzucam , nie ma już złych chwil które na lepsze świat zmieniał . Puste kartki, białe ściany i płynąca muzyka chyba dzięki nim tylko oddycham .

musze stanąc sam na sam z samotnością , nie liczyć na czyjąś litość, oddać sie przyszłości , żyć z premedytacją że wyśniłam sobie ciebie by się bronić, o bólu nic nie mówić , stać i patrzeć na świat wyśniony przez siebie by uczucia chronić. spalone fotografie nie zniszczyły świadomości że już cię nie ma może tylko sobie ciebie wymyśliłam i mimowolnie dostrzegałam miłość w tobie. nie widzę już w sercu nadziei że nasz los się odmieni , że ja i ty to coś więcej niż wyobrażenie że chcę to potrafie , a w nas coś drzemie,ze serce sie nie myli mysli racjonalnie nie boi sie chwili. bezczelnie w przyszlosc patrzac nie widze nas osobno, widze tylko ludzi ktorzy w potoku lez mokna



co myślicie o tym tekście, jest mojego autorstwa , szczerze.