Tak zapytam was czy macie świadomość śmierci?

Tak...
W niekrótkim czasie straciłam Babcię i dwie Prababcie. Wszystkie w czasie 1 roku...
Została mi jedna babcia...
Odeszła też mama mojej Pani od dodatkowych zajęć, mój ksiądz leży w śpiączce w szpitalu, moja kochana Pani od polskiego z podstawówki jedną nogą była na tamtym świecie...
Zdaję sobie sprawę z tego,że czas leci. Czasami sobie tak myślę ' jejku to już tyle czasu minęło.' albo ' już 6 lat mieszkam w Polsce...a niedawno się przeprowadziłam'.
Wiem,że życie jest kruche i dlatego staram się cieszyć każdym dniem. Życie jest wygraną i trzeba je doceniać.

Oj tak ... Szczególnie jak coś sobie < ubzduram > i doszukuje się drugiego dna ... Czyli jak ostatnio była sprzeczka z moim byłym (ale wtedy byliśmy jeszcze razem) . A poszło o moją kuzynkę ...
Oczywiście sami sobie byliśmy winni, ponieważ On nie musiał się o Nią mnie wypytywać, a ja nie musiałam napisać Mu riposty po której chłopiec pół nocy nie wiedzał co odpisać ... No trudno się mówi ... ale potem przepraszam z 2 stron i git było <3 . Nie wiem dlaczego ale wtedy pomyślałam właśnie jak ten czas gna ... Że jeszcze nie dawno chodziłam do 1 kl , a tu już się prawie gimnazjum kończy ... Na szczęście żadnych wizji o śmierci nie mam , dzięki Bogu ... Bo bym chyba się zaryczała ... Tak jak w wakacje mój dziadek złamał rękę ... Ja sobie pomyślałam że to przeze mnie, chociaż On był w domu a ja pojechałam na wakacje ... A to chyba dlatego że codziennie się z Nim kłóce o telefon ... ( Bo uważa że to przesada pisać i pisać 24 na 24 ... No ale trudno się mówi ... Gościu ma trochę racji, trzeba Mu to przyznać ) . I na < zdrowy rozum > jak to mogło być przeze mnie.? Nie mogło, ale ja już tak mam ... Wszystkie błędy biorę na siebie ... Taki charakterek : /
najważniejsi są dla mnie przyjaciele ... W ostateczności rodzina ... I to jest jedyny powód dla którego warto żyć ; > i się uśmiechać , bo Ci ludzie są tego warciiii :*

Tak, a najchętniej bym zginął oddajać komuś innemu życie. A nie ze starości.

Hmm. Ostatnio (nie mam pojęcia dlaczego) zaczęłam zastanawiać się, jak by to było, gdyby moja mama umarła, mam trochę dziwne "wizje", że wraca z tygodniowego urlopu (jutro ma wrócić) i zdarza się wypadek i hmm. Nie chcę o tym myśleć, ale to przychodzi samo. I mam tak chyba dlatego, że w swojej książce poruszyłam temat śmierci rodziców. Na razie staram się nie mysleć o śmierci i tych sprawach.
CARPE DIEM ;]

Smierc sie mnie boi -.-

Swiadomosc mam ale brak,a raczej zal mi czasu na rozmyslanie o smierci,ktora niezaleznie od okolicznosci i staran i tak jest nieukniona.

Niestety tak... Już tyle pogrzebów swoich bliskich przeżyłam , że od tamtej pory każdą wolną minute swojego życia staram się wypełnić by nie była zmarnowana ;) Bo jak ktoś mądry powiedział :,, Codziennie patrz na świat jakby miał przestać istnieć`` czyli carpe diem... :)

W niedługim* czasie.

Czasami zapominam o tym ..
A zginąć można w każdej chwili ..

Tak

Przekonałam się, że czas nieubłaganie szybko ucieka, kiedy skończyłam lat 18.
O śmierci nie myślę, ale traktuję ją jako końcowy etap egzystencji każdego z Nas. Nie budzi we mnie jakichkolwiek emocji, nie daje powodów do rozmyślań.

Nie..