Tyle tutaj pytań dotyczących drugiej połowy,...

miłości itd. no, ale co poradzić, że to jedne z ważniejszych wartości w życiu człowieka. Otóż we wrześniu na weselu poznałam pewnego chłopaka. Do tej pory nigdy nie poznałam osoby, z którą mogłabym tak świetnie się dogadywać. To głupie, ale przez to całe wesele strasznie się do niego przywiązałam, wszystko mi w nim pasowało. Zaczynając od wyglądu, kończąc na charakterze... Ja mam 15 lat, a on 20 i fakt faktem trochę różnica wieku jest. Na początku myślałam, że to tylko zauroczenie, ale to coś silniejszego. Utrzymujemy kontakt, mieliśmy się nawet spotkać, ale zawsze tak się składało, że jednak on nie ma czasu. Cały czas o nim myśle. I to nie jest tak, że siedzę i się użalam nad sobą tylko próbuję zajmować się czymś konkretnym, wychodzić z domu do znajomych itd. ale to może pozwala zapomnieć mi tylko na chwile. Czuję, że z każdym dniem przywiązuje się do niego jeszcze bardziej, chociaż go tak naprawdę nie znam, bo jak dobrze można poznać osobe przez kilka godzin? Mało realne. Moje pytanie brzmi: co robić dalej? Kiedy napisze do mnie, od razu mam ciary i wyobrażam sobie nie wiadomo co, a wiem, że i tak nic z tego nie wyjdzie.. Z drugiej strony sama kontaktu nie potrafiłabym zerwać. Jestem w kropce. Nie wiem czy po prostu żyć jak do tej pory i czekać co się wydarzy, czy jednak zebrać się w garść i przestać odpisywać, a może jakoś delikatnie dać mu do zrozumienia, że mi na nim zależy? Co wy byście zrobili na moim miejscu?