W jakie głupoty wierzyliście będąc dziećmi?

Nie mam starszego rodzeństwa.

Że jestem bezwartościowym człowiekiem, głupia, brzydka, nudna... Ale to koledzy z klasy mnie wkręcali. Nieźli z nich żartownisie.


Że istnieje niebo i piekło, że duchów należy się bać, że należy przejmować się tym, co myślą inni, że życie jest trudne, że trzeba się namęczyć, aby cokolwiek w życiu osiągnąć, że nie można być szczęśliwym bez cierpienia, że wyjdę kiedyś za mąż, że jestem dziwna, że w lesie są mordercy i gwałciciele i psychopaci itd (NIE MA. Sprawdzałam wielokrotnie i NIE MA).
Co jeszcze... nic nie przychodzi mi do głowy. Mało optymistycznie wyszło. Ale dzisiaj jestem mało optymistyczna i już się wylogowuje, aby nie deoptymizować innych.

Ja jak byłam mała, podobno bałam się swojego cienia. Jak uciekałam to on mnie "gonił" <facepalm> od tej pory się ze mnie nabijają -,-. A co do duchów w szafie - do tej pory się boję, że one gdzieś tam siedzą :D

W świętego Mikołaja. Boże, jaka ja byłam głupia i naiwna -.- Albo, że są u mnie duchy w szafie. Co noc 'latałam' spać do salonu na kanapę, bo tam nie ma szafy :D

Ja kiedyś uciekłam mamie na ulicy, a że akurat śmieciarze zabierali śmieci to mama powiedziała, że jak będę niegrzeczna to mnie ze sobą zabiorą. I jak widziałam śmieciarzy to od razu ickeałam do mamy. A siostrry (dwie starsze) wkręciły mi, że kiedyś tam narysowałam obrazek, na którym widniał goły facet z penisem i straszyły mnie , że pokażą go mamie. Dopiero jak miałam jakieś osiem lat to dowiedziałam się od mamy, że takiego obrazka nigdy nie było a nawet jakby był to przecież to nic takiego. Pfff