Wielu z nas doświadczyło przemijania miłości....

jak zaczęło się w 3-4 kl. podstawówki, tak trwa do teraz.;/ mnie nie przechodzi -.- chociaż bardzo bym chciała.

'Zakochani, zauroczeni sobą w początkowym okresie czują, że ogarnięci są miłością, która w ich przekonaniu będzie wieczna, niezmienna. To oczekiwanie trwałości miłości jest naturalną potrzebą psychiczną. Gdyby tak nie było, rzadko kto ryzykowałby zawieranie małżeństwa, założenie rodziny. Jeżeli przyjmie się zasadę, iż miłość ma charakter ewolucyjny, zmienia się w miarę rozwoju osobowości, dojrzałości, stylu życia, warunków życia rodzinnego, że jej wielka emocjonalność może się wyciszyć, ale rozwinie się przyjaźń i wspólnota psychiczna, wówczas przeobrażenia miłości traktowane będą jako naturalne zjawisko. Jeżeli natomiast miłość utożsamia się wyłącznie z atrakcyjnością seksualną i silnią nastrojowością, wówczas można się rozczarować. Historia wielu związków wskazuje, że łącząca partnerów miłość potrafi być wieczna, że przetrwa wszelkie burze i kryzysy, rozwijała się z ich osobowością, dojrzewaniem. Uczucie to przemija, jeżeli było sprowadzone do seksu i nastrojowości, a także wtedy jeśli przeważało w niej branie, nastawienie na zaspokajanie własnych oczekiwań i potrzeb. Miłość się kończy, bo partnerzy nie mieli dla siebie czasu, rozwijali się oddzielnie od siebie, lub jedno zatrzymało się w rozwoju osobowości, a drugie rozwijało się nadal. Po latach mogą z żalem stwierdzić, że w międzyczasie zgubili swoją więź, przestali się rozumieć. Duże znaczenie ma w tym wszystkim doświadczenie wynikające z obserwacji małżeństwa własnych rodziców. W przypadku, gdy było ono trwale udane, sprzyja to trwałości własnego związku. Jeżeli natomiast doświadczyło się rozbicia małżeństwa rodziców, ich konfliktów i walk - łatwo przyjąć podobną strategię rozwiązywania własnych problemów i powtarzać te błędy. Dlatego tak często z konfliktowych rodzin powstają konfliktowe małżeństwa dzieci.' [ZBIGNIEW LEW STAROWICZ]