Witam. Mam problem. Otóż moja dziewczyna...

Jeśli w ogóle brała pod uwagę zdradę to już wiesz kim jest i jak skończy. Chcesz być z dziewczyną bez godności i szaunku do siebie- droga wolna. Zachowaj się jak mężczyzna i rzuć ją bez możliwości powrotu. Wtedy zobaczy że nie jesteś frajerem, z którym nie trzeba sie liczyć.

Po pierwsze przestań tworzyć sobie sztuczne podziały na rozum i serce, bo ta udawana melodramatyczność nie robi wrażenia a tylko samego siebie pogrążasz.
Po drugie jak człowiek nie jest dorosły go do dorosłości nie namówisz. To jak przekonać dziecko z podstawówki, żeby zachowywało się odpowiedzialnie i przy okazji chodziło na 8 godzin do pracy. Nie chce z tobą być? To nagle nie zachce. Zachowuje się jak mała księżniczka? To nie dorośnie tylko dlatego, że ją poprosisz.

Tak, też przebaczałam zdradę i kłamstwo :). Po tym dalej mnie zdradzał i okłamywał. Zostawiłam go. Ludzie się z dnia na dzień nie zmienią.
Mam nadzieję, że pójdziesz po rozum do tej pustej głowy i w końcu przejrzysz na oczy. Gdyby jej zależało to próbowałaby to naprawić. A ona tylko narzeka i pcha się na kolana innym.

jedno mądre zdanie napisałeś - wychodze na idiotę.
Mądre, bo widzę, że zaczynasz sobie zdawać sprawę ze swojej sytuacji. Dobrze Ci z tym? Ile jeszcze bedziesz znosił kłamstwa swojej dziewczyny? rok, dwa, dziesięć?
Odpuść i znajdź wartościową dziewczynę, która będzie uczciwa względem Ciebie i lojalna.
Wyniosłeś sie na tydzięn? To wynies się całkiem i zakończ znajomość. Nie warto ciągnać takiego związku. Pomyśl o przyszłosci. To moment, kiedy najmniej boli - nie tłumacz się, nie proś. Zakończ. Szanuj siebie.

Wasze rady naprawdę mi uświadamiają co ja robię i kim się dla niej (przez nią) stałem. Słbeuszem, naiwniakiem. Chyba tym razem uniosę się honorem i dumą, a nie sercem...Dziękuję.

Jeszcze jedno: Są pewni ludzie, którzy idą przez życie po najmniejszej linii oporu. Myślą że cwaniactwem i kłamstewkami spełnią swoje życzenia, że w ten sposób ułożą sobie ludzi pod siebie. I nigdy się nie nauczą innego zachowania, dopóki znajdą się ludzie, którzy będą tolerować takie zachowania, wybaczać, kochać i głaskać. Tylko poczucie tego, że przez swoje podłe zachowanie kogoś wartościowego tracą i że ta osoba już nie powróci, jest w stanie ich czegoś nauczyć.

Już się odezwałeś jak facet z jajami i musiałeś zedytować. Dajesz się na zwykły szantaż emocjonalny. Jeśli chcesz być nieszczęśliwy, zdradzany i wykorzystywany to ci nie zakażemy, ale nie płacz i nie proś o rady, skoro to twój świadomy wybór.

Nie wychodzisz na idiotę zachowujesz się jak on. "Bo się nie układało, to sprawdzę, czy mogę cię zdradzić". Ona nie sprawdza, czy sama jest w stanie cię zdradzić, tylko czy ty jej na pozwolisz. A że pozwalasz to będzie to robiła, bo szybko drugiego takiego jelenia nie znajdzie.

Zdaję sobie trochę sprawę, że również zaniedbałem nasz związek. Nie okazywałem tylu uczuć ile powinienem, nie potrafiłem zaufać, byłem podejrzliwy. Mówi mi, że chciała mnie zdradzić, by łatwiej się ze mną rozstać. Łatwiej - słowo klucz. Zawsze wybiera najłatwiejszą drogę. Niby robi to celowo, ale widzę w tym też swoją winę. Jak ją przekonać, by zaczęła rozmawiać ze mną o problemach? Nie ukrywała ich i próbowała rozwiązać bez rozmowy? Jak przekonać by przestała wybierać najłatwiejszą drogę? Rozum i Serce...Zawsze wybierałem to drugie. Taki charakter.

Jak to nie wiesz? Teraz wiesz, podobnie jak za pierwszym razem i zastanawiasz się, czy jej nie wybaczyć i nie wrócić. Więc pozwalasz na wszystko, co sobie dotąd wymyśliła, bo i tak wydaje ci się, że kochasz, więc wybaczysz. Każdy inteligentny człowiek po takich słowach - już mniejsza o czyny - kopnąłby gówniarę w dupę i kazał wrócić do mamusi, bo licząc wiekiem umysłowym, nie powinna być odrywana od cyca.

Podziwiam Cię, że nadal z Nią jesteś. Jestem również w związku i kocham swojego mężczyznę jednak nigdy nie wyobrażałam sobie, że przebaczyłabym mu zdrade. Sama myśl.. fakt..że inna go miała, a on wielbił inną byłaby dla mnie nie do zniesienia.
Mimo, że u Ciebie chodzi o te kłamstwa i kłamstewka to wytłumaczenie, że nam sie nie układa nie jest wytłumaczeniem. Kiedy się nie układa to próbujesz rozmawiać, naprawiać, a nie szukać zrozumienia u kogoś innego. Sam napisałeś, że kochasz Ją szczerze jednak czy Ona tak samo kocha Ciebie? Pomyśl czy byłbyś w stanie robić to co ona.

A co ten biedny chłopak ma do tego, żeby na niego krzyczeć? Dziewczyna się zachowuje, jakby wyszła spod latarni, ale to nie jego - tego, z którym się spotyka - wina. Gdyby od początku dała mu do zrozumienia, że ma spadać, bo ona ma chłopaka i nie jest zainteresowania, a on byłby natrętny, można by się na nim wyżywać, ale tak jest tylko kolejną jej ofiarą.

A ty, wiedząc to, nadal nie potrafisz postawić sprawy jasno... Eh, dajesz się kopać jak piłka do nogi.
Jedno i drugie ma w nosie uczucia partnera, no cudowny związek. Ty, jak próbujesz rozmawiać, tworzysz godzinny monolog, ona w ogóle swojej wersji nie chce przedstawić, bo to niby twoja wina...
Zaproponuj jej rozmowę. Weź długopis. Osoba, która trzyma długopis, ma prawo wyznać swoje żale, a druga jej nie przeszkadza, dopóki ta nie skończy. Jak któreś będzie miało problem, to niech się ugryzie w zęby albo znajdzie coś, co będzie pełniło rolę knebla. Potem przekazuje długopis i druga osoba również mówi, co czuje.
Przygotuj się wcześniej do tego, zapisz na kartce, jakie tematy chcesz poruszyć, żeby nie było monologu i ją poproś o to samo. Jak to nie wyjdzie, to przestańcie wreszcie udawać związek, bo szkoda życia na taką dziecinną szopkę - i twojego i jej.

Wiesz, z kim spotyka się twoja dziewczyna, znasz tego człowieka i zamiast mu wyraźnie dać do zrozumienia, żeby się od...walił, a dziewczynie, żeby zaczęła być z tobą w poważnym związku i jak ma problem, to niech ci powie i poszukacie RAZEM rozwiązania, to zachowujesz się jak taka niemota życiowa, bez krzty testosteronu w żyłach. Miłość, miłością, wiadomo, że się nie rzucisz do dziewczyny z pięściami, nie o to chodzi, po prostu pewne kwestia, jako mężczyzna w tym związku, ty masz stawiać jasno, określić. A wasze partnerstwo ma polegać na tym, że dbacie o swoje potrzeby, jedno i drugie i w razie problemów, szukacie rozwiązania. Razem. A ty się dałeś okręcić wokół palca i zwalasz to na uczucie, którym nią darzysz. Z dorosłych ludzi uczucia nie robią kretynów, sami się dają. Więc czas się ogarnąć.

Jak sprawdza czy ja jej pozwolę? Ja nic nie wiem o tym co ona z nim robi. Nie wiedziałem nawet, że się znają. Wszystko w tajemnicy przede mną, więc nie wiem dlaczego mnie oskarżasz. To są jej słowa " Sprawdzam czy jestem w stanie cię zdradzić..."

Klasyczny przypadek. Pozwól, że posłużę się cytatem z jednej książki: "Widziałeś kiedyś, jak kociak bawi się kłębkiem weł­ny? Kiedy nitka dynda mu tuż nad głową, ale poza zasięgiem, kot wa­riuje, starając się ją pochwycić. Podskakuje, chodzi na tylnych łapach, goni po pokoju. Ale wystarczy, żebyś rzucił mu kłębek przed sam pysz­czek, a popatrzy na niego chwilę i odchodzi. Znudził się. Już go nie po­trzebuje."

Ogólnie rzecz biorąc są dwa możliwe zakończenia: 1) panna w takiej sytuacji przemyśli, pogada z Tobą i albo się coś magicznie zmienia między wami(pojawiają się w końcu różnorakie emocje), albo się rozstajecie. 2) typiara zaczyna kombinować, robić Ci koło dupy, perfidnie kłamać do ostatniej chwili i zdradzać. A gdy ją przyłapujesz na gorącym uczynku próbuje zrzucić winę na Ciebie. Taka ku*wia nacja.

Zależnie jak zareagujesz na 2 typ, historia albo się kończy automatycznym kopem w jej brudną dupę i rozstaniem, albo przyjęciem na głowę poczucia winy i jeszcze większym staraniem się dla niej - czego ona oczywiście nie docenia. Za moment masz powtórkę z rozrywki. Stajesz się męczennikiem na własne życzenie, a Twoja psychika podświadomie uczy się nienawiści do kobiet.

Ona twierdzi, że nie potrafię szczerze rozmawiać. Nigdy nie próbuje, po prostu mówi, że nie potrafię i tyle. A gdy dojdzie do takiej rozmowy, potrafię prawić monolog godzinami, ona się zamyka, zalewa łzami i tyle z rozmowy. Potem niby jest OK. Ale mijają 2 miesiące, w których nie ma kłótni, jest spokój, miłość i uczucia, ja odkrywam kłamstwo, a ona argumentuje to tym, że od dawna ma wątpliwości, nie wie co czuje, a nie chciała mnie o tym poinformować ani okazać, że coś jest nie tak, bo NIE potrafię szczerze rozmawiać....Dlatego musiała kłamać...