Witam! W marcu skończyłem osiemnaście lat....
S
Staff20 pkt
634 wyświetlenia
Najwyższy czas na podsumowanie dotychczasowych dokonań, prawda? I tutaj pojawia się mój problem. Ale po kolei.
Od dziecka byłem zdolnym uczniem, lecz leniwym. Pierwszą i drugą gimnazjum przebrnąłem ze średnią ok 4,0, przez dwa lata nie otwierając książek [wyłączając konkurs z polskiego - laureat olimpiady]. Miałem cel - dostać się do najlepszego liceum w mieście. W trzeciej klasie zacząłem "otwierać" książki dzień przed sprawdzianami, ta aktywność zaowocowała 5,4 oraz 100% na egzaminie. Zawsze miałem gdzieś nisko w hierarchii wyniki w nauce, bo to nie one obrazują poziom człowieka, lecz trzecia klasa wymagała spięcia. Oczytany, osłuchany, zawsze ze wszystkim na bieżąco, uznawany byłem za człowieka, który gdyby tylko chciał, byłby najlepszy. Tylko że ja nigdy nie chciałem.
Pierwszą liceum "przeszedłem", pokonując dwa zagrożenia. Nauczyłem się na egzaminy komisyjne. Od drugiej klasy wziąłem rozszerzenia humanistyczne - wos, historia, polski, angielski. Twarde postanowienie: "Wezmę się w garść!". Jak zawsze spaliło się na panewce. Z polskiego 4, historia 4, wos 5, matma 1. Wyniki nie odzwierciedlają wiedzy. Nie uczyłem się nic, próbną maturę z polskiego wyzerowano mi za podjęcie złego wątku. Czuję, że spadam w nicość, jestem świadom, że nie dostanę się na prawo w Poznaniu czy Wrocławiu jeśli tak będę robił dalej, mimo to - nie mam motywacji. Bazuję na sprycie i wiedzy, która jednym uchem słyszę na lekcji, a drugim wypuszczam śpiąc. Coraz częściej szukam sposobu na kasę i życie po liceum, niż na nauce, myśląc, że to nie dla mnie. Zycie prywatne poukładane, super dziewczyna, troszkę niespełnienie w sporcie, lecz nie to jest powodem mych problemów. Nauka stała się dla mnie czymś odstraszającym. Mam poczucie, że nie nadrobię tych lat w liceum. A do matury rok. Problem tkwi w głowie, a ja nie mam pojęcia, jak go wyplenić.
Od dziecka byłem zdolnym uczniem, lecz leniwym. Pierwszą i drugą gimnazjum przebrnąłem ze średnią ok 4,0, przez dwa lata nie otwierając książek [wyłączając konkurs z polskiego - laureat olimpiady]. Miałem cel - dostać się do najlepszego liceum w mieście. W trzeciej klasie zacząłem "otwierać" książki dzień przed sprawdzianami, ta aktywność zaowocowała 5,4 oraz 100% na egzaminie. Zawsze miałem gdzieś nisko w hierarchii wyniki w nauce, bo to nie one obrazują poziom człowieka, lecz trzecia klasa wymagała spięcia. Oczytany, osłuchany, zawsze ze wszystkim na bieżąco, uznawany byłem za człowieka, który gdyby tylko chciał, byłby najlepszy. Tylko że ja nigdy nie chciałem.
Pierwszą liceum "przeszedłem", pokonując dwa zagrożenia. Nauczyłem się na egzaminy komisyjne. Od drugiej klasy wziąłem rozszerzenia humanistyczne - wos, historia, polski, angielski. Twarde postanowienie: "Wezmę się w garść!". Jak zawsze spaliło się na panewce. Z polskiego 4, historia 4, wos 5, matma 1. Wyniki nie odzwierciedlają wiedzy. Nie uczyłem się nic, próbną maturę z polskiego wyzerowano mi za podjęcie złego wątku. Czuję, że spadam w nicość, jestem świadom, że nie dostanę się na prawo w Poznaniu czy Wrocławiu jeśli tak będę robił dalej, mimo to - nie mam motywacji. Bazuję na sprycie i wiedzy, która jednym uchem słyszę na lekcji, a drugim wypuszczam śpiąc. Coraz częściej szukam sposobu na kasę i życie po liceum, niż na nauce, myśląc, że to nie dla mnie. Zycie prywatne poukładane, super dziewczyna, troszkę niespełnienie w sporcie, lecz nie to jest powodem mych problemów. Nauka stała się dla mnie czymś odstraszającym. Mam poczucie, że nie nadrobię tych lat w liceum. A do matury rok. Problem tkwi w głowie, a ja nie mam pojęcia, jak go wyplenić.