Witam was moi drodzy , bardzo inteligentni ludzie...

Nie wiem co cie namówiło do takich dywagacji i rozmyslaniea nad sensem istnienia, podejrzewam, że naoglądałeś się Matrixa. Jednakże pasowało by odpowiedziec na pytanie. Jeżeli chodzi o problemy, owszem sam sobie je sprawiasz, choć nie zawsze. Nie zawsze żależy to od ciebie. Jaki jest cel życia? Nie wiem, przypuszczam, że miłość.
Jeżeli jednak chodzi o religie, to nie lubie się wypowiadać na ten temat, gdyż jest on wyjątkowo kontrowersyjny. Mam jednak swoje własne zdanie na ten temat, brzmi ono : urodziłem się w polsce, wierze w trójce, urodziłbym się w afganistanie, wierzyłbym w allaha, gdzie indziej w Shive, a jeszcze gdzie indziej w kamien. Dlatego uważam, że religia jest rzeczą urojoną. Mimo to, nie jestem jej przeciwny, aktualnie nasza religia nikogo nie krzywdzi, zaznacza warunki, których wiekszosc przemienia swiat na lepsze. Oczywiscie neguje nauke religii w szkole i monotonne, co tygodniowe chodzenie do kosciola.

Dobre pytanie... Ja to nie rozumiem co np. Dzieje się z ludźmi którzy wierzą w reinkarnację? A prawdziwą religią jest np. Chrześcijaństwo... Swoją drogą to najbardziej odpowiadała by mi reinkarnacja. Czy wyobrazacie sobie codziennie inne wcielenia? A co myślicie o końcu świata? Ja myślę że go nie będzie, tyko ludziom którzy umierają wydaje się że to koniec świata nie tylko dla nich a dla wszystkich... Mam jeszcze wątpliwości do życia wiecznego Czy Wogóle takie jest? A jeśli jest to co tam może być czego nie ma tu na miejscu? Bo sama wieczność to za mało szybko się znudzi... A co do galaktyki fajnie by było odkryć planetę z kosmitami może to tam będziemy mieszkać w drugim życiu tym wiecznym? W końcu są na tym świecie rzeczy które się fizjologom nie śniłły ;DD

A co nigdy nie miales takich rozkmin?, nie wierze.

Zacznijmy więc od początku. Spróbujmy odpowiedzieć na każde z interesujących pytań, czyli kolejno:

1. Czy można pojąć czym jest życie?
2. Czy istniejemy?

Oczywiście zacznę odpowiedź od drugiego pytania, ponieważ życie jest implicite warunkowane przez istnienie. Stwierdzę zatem, że coś istnieje. Chociażby nasza świadomość. Dlatego też możemy pytać o to czy istniejemy. Gdyby panowała nicość, to takie pytanie nie mogło by zaistnieć. Podstawowy wniosek do którego doszedł Descartes. Poza tym oddziaływania, doznajemy rzeczy, wywieramy wpływ i tak dalej. Jednak aby nie przestawać wątpić możemy zadać pytanie "czy jeśli nikt nie zaobserwował zdarzenia to ono istnieje?" Tutaj zaczynają się schody. Jednak zajmę najbardziej zdroworozsądkowe stanowisko, że takie zdarzenie zaistniało. Zajmuje to stanowisko ponieważ zakładam istnienie związku przyczynowo-skutkowego. Ponieważ wierzę, że nie rosną złamane drzewa, spalone lasy oraz, że ludzie korpusy z dwudziestoma ranami kłutymi nie materializują się w takim właśnie stanie w przypadkowych parkach. Wierzę, że tak nie jest przez wzgląd na logikę. Nie możemy założyć, że człowiek rodzi się i jest zdolny przeżyć jedynie pod opieką rodziców, z nienaruszonym ciałem i funkcjonalnymi narządami (Dopuszczam tutaj różne dziwne choroby, zrośnięcia i inne rzeczy tak długo jak zdolne są przeżyć na mocy własnej siły i opieki rodziców, oraz przy pomocy interwencji medycznej i nazwę te przypadki, przypadkami z funkcjonalnymi narządami i nienaruszonym ciałem, tak długo jak są w stanie podtrzymać życie poprzez funkcjonowanie własnego organizmu. Ponieważ w tym wypadku "nienaruszone ciało" jest synonimem dla "nie posiada ran kłutych". Tak, będę się posługiwał przykładem z nożownikami.) oraz, że równocześnie może się pojawić, w powietrzu, ludzi korpus z dwudziestoma ranami kłutymi. Takie założenie jest sprzeczne samo w sobie. Ludzkie ciała nie mogą się materializować w powietrzu, skoro konieczna jest dla nich długa "hodowla", aby mogły dojrzeć. Więc założenie, że takie dorosłe ciało, z dwudziestoma ranami kłutymi, pojawia się w powietrzu, staje się założeniem szalonym, ponieważ wiem, że ciało takie wymaga długiej "hodowli". Powiązania przyczynowo skutkowe i postulowanie koherencji teorii są więc, w przypadku problemu zaistnienia zdarzeń których się nie było świadkiem, rzeczami wiążącymi dla ostatecznego wniosku. Inną rzeczą jest to, czy jesteśmy w stanie dojść aktualnego stanu czy przyczyn, na przykład wchodząc do kawiarni, widzicie ludzi czytających różnego rodzaju książki, gazety etc. Więc niech ktoś powie czy w tej kawiarni panuje cisza, czy milczenie? Cisza w tym wypadku zakłada, że nikt nic nie mówi, milczenie zakłada, że ktoś coś powiedział i nikt nie odpowiada. Tego nie jesteśmy w stanie dociec na pierwszy rzut oka... Ucha. Jednak problem postrzegania to temat na całkiem inną dyskusję.

Pytanie o to czy możemy pojąć czym jest życie jest skomplikowane przez to, że wikłane są w nie możliwości naszego poznania i prawda obiektywna, poza tym możemy podejść do tego zagadnienia od różnych stron. Możemy stwierdzić, że życie to aktywność, funkcje życiowe wykonują pracę aby dane istnienie mogło się utrzymać w stanie żywym, przy czym stan ten też wykazuje pewną aktywność. Jednak to założenie niesie ze sobą wiele komplikacji, zwłaszcza w zakresie osób w śpiączce których wybudzenie jest niepewne, a tym nie chce mi się zajmować. Możemy też podejść do życia od bardziej mistycznej strony, gdzie życie zaczyna się i kończy w Bogu, z którego woli rodzi się świat i rzeczy trwają. Przykładem niech będzie podejście panteistyczne, gdzie jest on tożsamy z światem, albo panenteistyczne gdzie wszystko jest w jego łonie. Zwłaszcza to drugie mi przypada do gustu. Jednak to wymaga dogmatycznego założenia, że Bóg jest życiem, co jest wielkim problemem, ponieważ co my, maluczcy możemy wiedzieć o nim? Ostatecznie chyba warto się skierować ku naszym niemieckim przyjaciołom i zastanowić się nad ideami transcendentalnymi, gdzie te zjawiska jak świat, bóg i dusza nie są zjawiskami samymi w sobie a jedynie pełnią funkcję regulującą, nadają naszemu właśnie życiu sens i są naszą potrzebą wykraczania poza siebie. Ostatecznie ciężko znaleźć jedną, prawidłową odpowiedź na takie pytanie, zakładając, że taka jest.

Osobiście na razie będę się trzymał swojej, dosyć mistycznej postawy odnośnie natury wszystkiego.

Przy okazji mam ochotę potępić ludzi którzy twierdzą i krzyczą, że należy żyć a nie myśleć nad tym życiem i zjawiskami. Chociaż nie będę ich potępiał. Jest to raczej smutne, że nie znają przyjemności która płynie z takich rozmyślań, satysfakcji którą niesie budowanie swojego spójnego obrazu świata.

Archimonde wiara to coś naszego, osobistego i głębszego, a nie tylko głupie obrządki. To, że ktoś polał mnie wodą, do tego wbrew mojej woli, nie czyni mnie wyznawczynią jego wiary, nie sprawi, że z dnia na dzień uznam prawdziwość jego słów. Chociaż chrzest w dzisiejszych czasach rzeczywiście jest od tego, żeby ludzie tak sądzili.

Och słodki problem poznania. Aczkolwiek tak strasznie spieprzyłeś przechodząc od czystego wątpienia do założenia, że jednak coś istnieje. Szkoda.

Samo pytanie czy coś jest, jest pytaniem dobrym i starożytnym. Przecież już w starożytnej Grecji panował pogląd, że świat jest jedynie uroczysty i niezmienny. Kolejnym problemem jest to, czy mamy dostęp do tej wiedzy obiektywnej. Można stwierdzić, że mamy, jednak trzeba jeszcze odpowiedzieć jak. Postrzeganie zmysłowe? Przecież właśnie możemy ulegać złudzeniu. Kartezjusz też miał ten problem, że niektóre rzeczy zdają się rzeczywiste a nimi nie są. Może jakieś wrodzone idee które pozwalają nam poznać świat zewnętrzny? Trudna sprawa.

Hmm czyli jestes nieswiadomym de bilem?

No dobra panie "mądry i inteligentny"
Załóżmy, że życie nie ma sensu. Założenie musi jednak objąć cały obszar życia, także sprawy mniejszej wagi, inaczej sytuacja będzie podobna tej, kiedy zakładamy, że na pustyni nie ma wody, po czym musimy w jakiś sposób wyjaśnić skąd wobec tego te "strzępki" traw. Musimy więc odpowiedzieć na przykład na pytanie, czy zaspakajanie pragnienia ma sens? Mentalnie oczywiście może go nie mieć cały czas, ale czy jesteśmy zdolni podążyć za tym, co myślimy? Czy uznając zaspakajanie pragnienia za bezsensowne nie będziemy także pić wody? Istnieją z pewnością "małe" sensy, sensem życia komórek jest tworzyć i odnawiać ciało. Pytamy więc dalej, czy ta odnowa, wykonane działanie ma sens, bo może lokalnie ma, ale patrząc z zewnątrz na wykonywaną pracę możemy ją uznać za bezużyteczny przepływ energii. Musimy jednak postąpić jak w przypadku wody na pustyni, jeżeli dostrzeżemy żywą roślinę pozostaje uznać nam fakt - woda istnieje w tym miejscu, może jest jej bardzo mało, ale jest. Mniejsze elementy tworzą większe i analizując ten proces dostrzegamy sens kolejnych jego już bardziej złożonych struktur, dowiadujemy się więc, że sens może dotyczyć także czegoś większego a potem jeszcze większego. Pytanie o sens życia, to pytania o jego całość, o największą możliwą złożoną strukturę i w tym miejscu utykamy w martwym punkcie. Mamy jednak podstawy przypuszczać, obserwując wiele pomniejszych sensownych zjawisk, które przechodzą w większe struktury nadal posiadające sens, że ta największa, zwana życiem, nie odbiega w swojej naturze od pozostałych. Przesłanki, a raczej poszlaki są racjonalne. Z drugiej strony obserwujemy także wiele irracjonalnych rzeczy, zdarzeń, które nie mają sensu. Ktoś np. próbuje naprawić grzejnik zalepiając go gliną - działanie bezsensowne, prawdopodobnie ten człowiek nie jest świadomy ciśnienia jakie jest w sieci ciepłowniczej. Brakuje mu wglądu w naturę rzeczy, może więc uznać, że w ogóle próby zasklepienia dziury są bezsensowne. Wszystkie religie głoszą pokój, zapewniają, że są zdolne go nieść, ale niemal każda ma krew na dłoniach - wtedy możemy powiedzieć o bezsensowności tych religii. Nieracjonalne działania wpływają destrukcyjnie, niszcząco - do nieracjonalnych działań należałoby wykluczenie wody z diety, brak higieny, zjadanie niewłaściwego pokarmu. Jednak i w tych irracjonalnych działaniach możemy odnaleźć sens, prawidłowości - zawsze kończą się one jakiegoś rodzaju cierpieniem lub problemami, które mocno będą utrudniać życie, czy wręcz je uniemożliwią. Wiele sensu ma to, że nasz "hydraulik" nie zasklepi grzejnika wymyśloną przez siebie metodą - uff, na szczęście, inaczej świat byłby irracjonalny, byłby także wtedy, gdyby wiara ludzi religii nie prowadziła do podziałów, do agresji, do wojny, do prób pozbycia się ze szkoł Teorii Ewolucji. Ma to bardzo wiele sensu, mówi nam po prostu, że irracjonalne działania są bezsensowne, szkodzą nam. Według mnie nie znajdziesz w tym świecie rzeczy, która w swoim finalnym wniosku nie miałaby ukrytego sensu, masz więc według mnie duże podstawy, aby sądzić, że życie jako całość, także go ma. Nie wypytywałbym jednak w kółko na lewo i prawo o dowody na sens życia, bo to jak pytanie o np. Tybet. Kiedy słyszysz setkę odpowiedzi i każda mniej lub bardziej różni się od innych, to nawet jeśli wśród nich jest ta właściwa, nie masz szans jej uchwycić. Inaczej mówiąc: musisz znaleźć się tam, a nie tu, musisz się w to zaangażować i zacząć doświadczać prawdy, albo lepiej dać sobie spokój z pytaniami. Na miejscu możesz jedynie ustalić pewne fałszywe tezy, które już przeczą twojemu doświadczeniu, jeżeli ktoś powie, że w Tybecie nie ma przyciągania ziemskiego, spokojnie możesz uznać to za irracjonalne twierdzenie. Wielu ludzi poświęca swoje życie na obalaniu irracjonalnych argumentów nie angażując się zarazem w samodzielne poznanie prawdy. Ich ruch jest jedynie reakcją na jawny fałsz i brakuje w nim inwencji, która pozwoliłaby wychodzić poza dotychczasowe doświadczenia. Mam takie właśnie wrażenie, że sens, w który zaczynasz wątpić jest jedynie reakcją na dostrzegany bezsens, który rzeczywiście istnieje. Trzeba jednak, że tak powiem ładnie, ruszyć t... i wkroczyć na obszary zupełnie obce do tej pory

sory technik ale jakoś mi się nie wydaje że jestem debilem ... nie każdy ma takie przemyślenia jak ty :) Przepraszam wszystkich za spam

Teoretycznie celem człowieka jest przedłużenie gatunku. A dla wierzących, do których się zaliczam - życie po śmierci. Ale nie jestem zagorzałą katoliczką, która wierzy we wszystko, co jest napisane w Biblii, bo m.in. nie mam nic przeciwko homoseksualistom i chadzam solidarnie z moimi bi/homo znajomymi na Parady Równości.
Jestem osobą, która żyje chwilą i uważa, że świat jest piękny. Mam konkretne marzenia, które chcę zrealizować i to jest mój cel. Te najpiękniejsze chwile sprawiają, że czuję, że żyję i dlatego nie dopuszczam opcji, abyśmy nie istnieli/żyli wizją. W jaskini Platona jednak znajduję trochę prawdy, bo każdy z nas ma jakieś ograniczenia, coś, co trzyma nas w jednym punkcie (i pisząc to, mam na myśli cokolwiek - może to być jedno miasto/jedna praca - wydaje nam się, że jesteśmy w tym szczęśliwi, a może właśnie popadliśmy po prostu w rutynę, którą boimy się przełamać), a często nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy.

Ktoś cię przypadkiem nie uderzył w głowę ? :O

nigdy w zyciu matrixa nie ogladalem : P

Blackspirit, nie zgodze sie. Rodząc się w polsce przyjmuje chrzest i automatycznie staje sie chrzescijaninem.

Archimonde to, że ktoś urodził się w Polsce nie szufladkuje go jako chrześcijanina czy co dopiero katolika. Kraj nie ma nic do wiary, a jeśli ma się pojmować swoją wiarę jako coś wmuszonego przez urodzenie i otoczenia to już lepiej w ogóle ją porzucić.
Informatyk nie każdy kto otwiera na tym portalu usta mówi o New Age. To było pytanie egzystencjalne, a nie szerzenie jakiś religii.
Gign2 przez ciebie mam teraz wrażenie, że mój nieprzewspaniały (o, istnieje takie słowo) jest mały i nijaki.

Żyjemy na pewno, czy istniejemy to oddzielny temat. Na pewno nie istniejemy - my jako my, nasza osobowość - tutaj, w tym świecie. Tu tylko kierujemy kawałkiem białka dążąc do pewnych celów - albo i nie w przypadku wielu debili. Dla mnie tym celem jest umocnić się tam, gdzie istniejemy naprawdę, dla wielu to tylko przeegzystowanie "bo wieczność na pewno nie wymaga ode mnie przygotowania do niej". Ble.
Ten świat w pewien sposób też nie istnieje, bo dla nas zginie razem z nami. Tak więc jest swego rodzaju naszym wymysłem.
Słyszałam kiedyś opowieść o chłopcu, którego marzenie chcieli spełnić kosmici i wyjęli mu mózg i podłączyli do ulubionej gry, której chciał być częścią. Podsumowaniem tego opowiadania było pytanie "skąd wiemy, że my nie jesteśmy mózgiem w słoiku?". Tutaj potrafię tylko intuicyjnie stwierdzić, że nie, ponieważ mechanizmy działające wokół nas są zbyt idealne w swoim działaniu by istoty organiczne mogły je stworzyć.
Co do niezastanawiających się kretynów to oni są, byli, i niestety będą zatruwając życie bardziej oświeconych jednostek. Muszą być, bo tym sposobem tworzą tło - gdyby każdy był w jakiś sposób niezwykły to nikt by nie był i wybitne jednostki nie zostałyby zauważone. Niestety, to tło nie chce być tylko tłem i często pakuje się z butami w życie (lub, co gorsza!, między) jednostek lepszych od siebie psując im nie tylko humor.
Ślepa wiara w biblię? Bo w coś trzeba. Tłumem coś musi kierować, a skoro ten tłum się nie zastanawia (do czego już doszliśmy) to musi być coś prostego, o jasnych zasadach żeby ślepy tłum się nie pogubił.

Dobre pytanie... Ja to nie rozumiem co np. Dzieje się z ludźmi którzy wierzą w reinkarnację? A prawdziwą religią jest np. Chrześcijaństwo... Swoją drogą to najbardziej odpowiadała by mi reinkarnacja. Czy wyobrazacie sobie codziennie inne wcielenia? A co myślicie o końcu świata? Ja myślę że go nie będzie, tyko ludziom którzy umierają wydaje się że to koniec świata nie tylko dla nich a dla wszystkich... Mam jeszcze wątpliwości do życia wiecznego Czy Wogóle takie jest? A jeśli jest to co tam może być czego nie ma tu na miejscu? Bo sama wieczność to za mało szybko się znudzi... A co do galaktyki fajnie by było odkryć planetę z kosmitami może to tam będziemy mieszkać w drugim życiu tym wiecznym? W końcu są na tym świecie rzeczy które się fizjologom nie śniłły ;DD

Szczerze mówiąc ..
Myślę , że jesteśmy jakąś drobną istotą która wgl niema znaczenia w całym tym wszechświecie .Może żyjemy , może istniejemy , a może to tylko sen bądź wyobrażenie . Mamy swoje życie i swój tok myślenia , lecz to niema większego znaczenia . Ale to tylko moje skromne zdanie .
PS. W końcu jakieś fajne pytanie nad którym warto się zastanowić . ^^

Ja wgl nie ogarniam o co ty pytasz???tzn rozumiem pytanie,ale jest jakieś chore.. Nie jesteś przypadkiem jakimś kosmitą i szukasz wrażen??każdy może sobie różne rzeczy wyobrażać,ale to,że niby nie istnieje i jestem chora na schizofremie to raczej nie...

;0

Yyy to uwierz xd

Mysle ze najwiecej racji ma tutaj Interesujacy. Myslac , analizujac sens istnienia tu na ziemi mysle ze nie ma sensu. Poniewaz nawet najinteligentniejsi ludzie nie wpadli na nic w tej dziedzinie. Po drugie mozna tylko gdybac, przewidywac co sie moze stac , ale pewnosci stuprocentowej nigdy nie mamy. Faktycznie rozmyslajac to mozna sie wykonczyc psychicznie. Jednak czasem lepiej jest wierzyc w jakis sens istnienia, wtedy jakos latwiej stapa sie po tej ziemi. Moze po to sa religie? Naprawde nie mam pojecia.

Ziomek , zajebis*e pytanie zadałeś ;* !