Wy tez nie chcecie dorastać?

Nie marudź, ja w lutym będę miała 17 lat. To normalne, że jak się człowiek rodzi to cały czas dojrzewa, lata upływają, przecież czas nie stoi w miejscu. Czasami chciałabym być młodsza, wtedy może pewnych rzeczy bym nie zrobiła, pewnych nieprzemyślanych rzeczy, tak z rok, albo 2 lata to cofnęłabym czas. Ale no cóż... na tym polega życie.

Jak można nei cieszyć się z nowych możliwości, poszerzenia swoich horyzontów? Wiem, ze pewne rzeczy typu odpowiedzialność prawna, wybór studiów może odstraszać, ale nie należy bać się dorastania. :)

Akceptacja przychodzi z wiekiem, 10 lat temu powiedziałabyś, że nie chcesz mieć 15 lat, bo to już tyle obowiązków i wgl. A widzisz, że to nie takie straszne.
Myślisz, że mając np. 30 lat to będziesz już taka poważna, praca itp. a naprawę mając 30 lat pomyślisz, że jesteś jeszcze taka młoda i nic się nie zmieniło. Zmiany nie przychodzą nagle i wszystkie jednocześnie, bum i wszystko jest inne. Dzieje się to stopniowo, jest bardzo rozłożone w czasie. Przyzwyczajasz się do tego. ;)

Powiem Ci tak jak ja miałem. Gdy byłem dzieckiem w ogóle nie dopuszczałem do siebie myśli o dorastaniu, widziałem wokół tylko problemy, które z wiekiem się nawarstwiają. Sadziłem, że lepiej umrzeć młodo niż meczyć się w tym syfie.
Dziś patrze na to inaczej. Uważam, że nie ma czasu na bycie dzieckiem, tylko ludzie aktywni coś osiągną. Nie chcę życ w syfie to muszę być aktywny, pracowity, ułożony. To swego rodzaju dojrzałość. Dodatkowo wkurza mnie szkoła której tracę(już wkrótce czas przeszły) mnóstwo czasu na rzeczy nieprzydatne, stronniczą historie, indoktrynacje pro państwową, mógłbym o tym pisać długo ale to już nie na temat.

Na pewnym etapie życia każdemu się wydaje, że w ogóle nie będzie musiał dorosnąć i będzie zawsze młody jak Piotruś Pan. Ale zwykle przychodzi moment ocknięcia się. W końcu od biologii nie da się uciec.
Żeby dorosnąć, staraj się po prostu być odpowiedzialna. Mądrze podejmuj decyzje, stawiaj sobie ambitne cele, nie leń się :) Jeśli masz tęsknić za dzieciństwem, to może po prostu zrób coś szalonego, odnów kontakt ze znajomymi z podstawówki, a może nawet poobserwuj małe dzieci jak się bawią.
Bez obaw, jeszcze ci to na pewno przejdzie:)

nie, nie miałam tak, i nawet teraz jak juz mam te prawie, że 23 lata nie chciałabym się cofnąć do lat dzieciństwa... dlaczego? bo teraz juz 15 lat nauki mam za sobą... więc po co zaczynać mialabym wszystko od nowa?