Wymyśliłem w wolnym czasie... moja przykra...

próba stworzenia czegoś własnego.

Wokół tylko gruzy i podarte sztandary
Relikty przeszłości pogrzebane w pyle
Świat dobrobytu obrócony w duszące opary
Dyktatura szaleńców przybrała na sile

Ciężki bicz smaga ocalałych
Zimny tyran zza kurtyny wydaje rozkazy
Żołdactwo bez empatii druzgocze gród cały
Uchodźcy z przerażeniem widzą straszliwe obrazy

Machina wojenna trawi ziemię do szczętu
Morza szkarłatne przybrały barwy
Na sam widok idzie dostać obłędu
Żywi zazdroszczą umarłym!

Boję się wciąż o losy potomnych
I wstyd mi za zwyrodnialców czyny
Morowe powietrze wynikiem tej wojny
Żniwo swoje zbiera, nie szczędzi nawet rodziny

Moje myśli dryfują po oceanie zmrożonym
Dogorywam i patrzę z niedowierzaniem
Płacz samej ziemi słychać w lesie spalonym
Propaganda sieje pomieszanie z poplątaniem

Marzenia dawne zaprzepaszczone
Piękne niebiosa zaćmione
Wciąż pytam siebie - czy wszystko stracone?
Szukam ucieczki z tej krainy zniszczonej.