Zaryzykować przyjaźń dla miłości?
J
Jaa209205 pkt
574 wyświetlenia
Mam problem. Kocham mojego przyjaciela, a on o tym raczej nie wie. W sumie to kiedyś pisaliśmy liściki na lekcji na ten temat: "Od dawna wiedziałem, że chyba mnie kochasz" - napisał mi, ale ja odparłam, że pogadamy o tym później, a później kiedy o tym rozmawialiśmy, zaprzeczyłam. Jego kolega pytał się go, czy on chciałby ze mną być, ale on pokręcił głową, że nie. Jeszcze innym razem, gdy graliśmy w szczerość zapytałąm go:
- Czy moglibyśmy być ze sobą?"
Odpowiedział, że woli się ze mną przyjaźnić, że przyjaźń trwa dłużej niż związek, że związek zaraz by się rozpadł. Zawarliśmy pakt: przyjaciele, ale tacy na zawsze.
Wiem, że to nie jest tylko zauroczenie, że to nie przejdzie. Nigdy przedtem nie czułam czegoś takiego do żadnego z moich wcześniejszych chłopaków. Chodzimy do jednej klasy, spotykamy się po lekcjach i chodzimy też razem na wagary. Piszemy ze sobą smsy i na fb i gg... Spędzamy ze sobą mnóstwo czasu. On opowiada mi o swoich dziewczynach, ja jemu też opowiadałam parę moich miłości. To jest straszne uczucie! Z miłością się nie da walczyć, wiem to, i nic nie poradzę na to, że go kocham. Ale muszę albo stłumić to uczucie w sobie, albo sprawić, żeby on też mnie pokochał.
Powinnam może czekać, aż on to zauważy? Na pewno mu tego nie powiem. I na 100% wiem, że on woli się ze mną przyjaźnić.
Rozumie mnie, jak nikt inny. Dogadujemy się świetnie. Czasem myślę, że z nim jest nawet fajniej niż z przyjaciółką.
Nie wierzyłam w przyjaźń damsko-męską. Pocieszam się myślą, że może kiedyś coś z tego wyniknie. Przecież miłość zaczyna się od przyjaźni, czyż nie?
Co mam zrobić z tym uczuciem?
- Czy moglibyśmy być ze sobą?"
Odpowiedział, że woli się ze mną przyjaźnić, że przyjaźń trwa dłużej niż związek, że związek zaraz by się rozpadł. Zawarliśmy pakt: przyjaciele, ale tacy na zawsze.
Wiem, że to nie jest tylko zauroczenie, że to nie przejdzie. Nigdy przedtem nie czułam czegoś takiego do żadnego z moich wcześniejszych chłopaków. Chodzimy do jednej klasy, spotykamy się po lekcjach i chodzimy też razem na wagary. Piszemy ze sobą smsy i na fb i gg... Spędzamy ze sobą mnóstwo czasu. On opowiada mi o swoich dziewczynach, ja jemu też opowiadałam parę moich miłości. To jest straszne uczucie! Z miłością się nie da walczyć, wiem to, i nic nie poradzę na to, że go kocham. Ale muszę albo stłumić to uczucie w sobie, albo sprawić, żeby on też mnie pokochał.
Powinnam może czekać, aż on to zauważy? Na pewno mu tego nie powiem. I na 100% wiem, że on woli się ze mną przyjaźnić.
Rozumie mnie, jak nikt inny. Dogadujemy się świetnie. Czasem myślę, że z nim jest nawet fajniej niż z przyjaciółką.
Nie wierzyłam w przyjaźń damsko-męską. Pocieszam się myślą, że może kiedyś coś z tego wyniknie. Przecież miłość zaczyna się od przyjaźni, czyż nie?
Co mam zrobić z tym uczuciem?