Byliście kiedyś o włos od śmierci?

Trochę tego było. Pomijając sytuacje drogowe... mogę dorzucić podtrucie tlenkiem węgla.

Szczerze powiedziawszy mijamy się o włos ze śmiercią każdego dnia, tylko zbyt rzadko to sobie uświadamiamy. Wypadek samochodu, którym mieliśmy jechać, jedna odmowa, która doprowadziłaby do naszej śmierci gdyby była zgodą - co pokazuje choćby przykład Inessy - czy nawet to, na co nie mamy wpływu, zaśnięcie kierowcy gdy przechodzimy przez jezdnię. Nad tym warto się zastanowić, naprawdę.
Co do konkretnych sytuacji to zdarzało się, że nieomal się utopiłam - tak, też nauka pływania - czy jechałam samochodem po oblodzonej drodze nad przepaścią, ale taką konkretną i jego przyczepność wcale nie była pewna, czy samochód nieomal wjechał w autobus. Jednak jakoś nigdy tak ich nie przeżywałam.

Miałam podobnie jak koleżanka Inessa. Tylko, że akurat to była 1-3 klasa podstawówki i zawsze w piątki chodziliśmy na 2h na basen z całą klasą, by uczyć się pływać. Pamiętam, że ja jako jedyna nie potrafiłam pływać i było mi bardzo głupio pływać z deseczką. Kiedy pan pozwolił na głębszym pływać i wszyscy szli postanowiłam także iść. Pamiętam do dziś jak mówiłam sobie "raz kozie śmierć". Moi koledzy i koleżanki wskoczyli do wody pływając do samego końca, ja również skoczyłam nie przewidując, że mogę się utopić. Zaczęłam się dławić wodą przez panikę jaka mnie ogarnęła. Zaczęłam szybko wymachiwać nogami i rękami, by oddychać, lecz szybko się zmęczyłam i opadałam bezsilnie na dno. W ostatniej chwili ratownik mnie wyciągnął. Zamykałam pod tą wodą oczy i czułam jak odpływam tak jakby na drugą stronę życia. Ledwo wykrztusiłam całą tą wodę i do końca roku szkolnego nie pływałam. Schiza mam do tej pory. A zaczynam panikować, kiedy z przyjaciółmi wchodzę do wody i zaczynają schlapać. Wszystko mam wtedy przed oczami z paru lat. Tragedia.

Pamiętam jak w te wakacje płynęłam sobie na windsurfingu. Był naprawdę dobry wiatr. Ze znajomymi postanowiliśmy się trochę powygłupiać. Przymocowaliśmy deskę bez żagla do motorówki i pływaliśmy trzymając się deski. Oczywiście bez kapoków, bo my już pływamy na tym od 10 lat. I właśnie nadeszła moja kolej. Trzymałam się i kumpel dodał gazu. Nagle poczułam, że zsuwam się z deski. Dziwnym trafem złapałam się za statecznik, oberwałam w głowę i w nos. Wpadłam pod wodę i ocknęłam się jakieś 30-40 sekund pozniej pod wodą. Patrzałam do góry ledwo otwierając oczy - skapnęłam się, że jestem już na dnie. Chciałam krzyknąć, ale z moich ust wypłynęła tylko krew i powietrze.... Jakimś cudem odbiłam się od dna i wypłynęłam na powierzchnię. Gdyby nie to, że pływam naprawdę szybko, to nie udałoby mi się wypłynąć. Strasznie kręciło mi się w głowie. Gdy wpłynęłam kumple myśleli, że już po mnie. Wyłowili mnie i zawieźli do szpitala.......

Raz pojechałam z koleżankami nad jezioro. Dziewczyny wpadły na "genialny" pomysł, że nauczą mnie pływać. Zgodziłam się, bo to w sumie miała być forma zabawy. Na początku mnie trzymały, wygłupiałyśmy się. W końcu mnie puściły - nie miałam gruntu pod nogami, strasznie panikowałam i się topiłam. Dziewczyny próbowały mnie ratować, zaczęłyśmy topić się wszystkie, gdyż każda wpadła w taką panikę, że nie wiedziały co robią. Pamiętam tylko jak leżałam na dnie jeziora i miałam przed oczami już białe światełko, nie mogłam oddychać i obudziłam się w szpitalu. Lekarze wspominali wtedy, że myśleli, że to już mój koniec. Na szczęście jakimś cudem mnie uratowali. Do dzisiaj mam uraz jeśli chodzi o wodę. Staram się szerokim łukiem omijać różnego rodzaju jeziora, czy też morze.
Drugim razem otarłam się o śmierć jakiś czas temu. Zdenerwowałam się. A z racji tego, że cierpię na nerwicę - moja furia spowodowała, że moje serce powoli przestawało bić. Jedna osoba wyprowadziła mnie z równowagi tak mocno, że nie byłam w stanie się uspokoić. Walczyłam o swoje życie w szpitalu. Było ciężko, naprawdę ciężko. Nigdy w życiu nie chciałabym przechodzić przez to jeszcze raz. Aczkolwiek wiem, że na pewno nie raz jeszcze taka sytuacja się powtórzy.

jak miałem 8 lat prawie się utopilem
krutkie ;3

llolek3 łatwo powiedziec.;d sorry za błedy ale sie spieszyłąm

Tak, miałem mały wypadek lotniczy.

Nieopodal domu mam zakręt, na którym nic nie widać. 200 m dalej mam szkołę, kiedyś kilka minut przed 8 biegłam do domu po ćwiczenia z angielskiego, gdy już je miałam i spowrotem biegłam do szkoły, przebiegając przez ulicę nie zauważyłam nadjeżdżającego samochodu i on ledwo co zdążył zahamować.
Podobna sytuacja była z rowerem. Wyjeżdżałam nie patrząc i samochód uderzył w tylne koło roweru.
Raz jeszcze z koleżankami jeździłyśmy całym jednym pasem, z drugiej strony jeździły samochody, ja straciłam równowagę i przejechałam 10 cm przed rozpędzonym bmw.

Nie byłam jeszcze włos od śmierci .

Na szczęście nie miałem;)

@malvva: Fantazję? Najwidoczniej nie znasz życia, skoro uważasz to za fantazję. :)