Chcę iść do liceum, konkretnie na biol-chem,...

Zasadniczo Twoi rodzice mają rację, ale ostateczna decyzja i tak należy do Ciebie. W liceum nauki jest dość dużo, w technikum też, ale większą wagę przywiązuje się do przedmiotów zawodowych właśnie. Do matury trzeba więcej pracować samodzielnie. Ja chodziłam do liceum, liceum cieszącego się dość dobrą opinią (biol-chem właśnie), poziom był wysoki i miałam okropną średnią, ale matura napisała się sama.
Mój brat chodzi do technikum, kiepsko ma z angielskim, polskim, przedmiotów typu geografia, biologia nie ma praktycznie wcale (chyba tylko w 1 klasie) za to dużo zajęć typowo pod kątem przygotowania do zawodu. Siedzi w szkole po 7-8 godzin dziennie (3. klasa). Plusem jest, że nauka liczy mu się do lat pracy. Liceum kończysz z pustym przebiegiem. Po liceum nie masz nic, choć biorąc pod uwagę niż demograficzny, na studia się na pewno dostaniesz (choć niekoniecznie na te wymarzone).
Jeszcze na koniec dodam, że w Krakowie jest technikum chemiczne, podobno poziom mają wysoki i przyciskają do nauki, więc może wypracujesz jakiś kompromis między praktycznością rodziców i swoimi zainteresowaniami :)

Jeżeli ktoś idzie na byle jakie studia, to pracy nie znajdzie. A pisząc "byle jakie" mam na myśli kierunek, który wybrano przypadkowo, bez ambicji, bez pomysłu na siebie i bez pojęcia o tym, co się na tych studiach robi i co można robić po nich. Tacy ludzie, którzy idą na studia dla samego studiowania, nigdy pracy w zawodzie potem nie dostaną. Bo się do niej nie nadają. Nie mają charyzmy, chęci, zapału, pomysłu na siebie, to jakim oni są materiałem na pracownika? Żadnym. Po samych studiach nikt pracy nie gwarantuje. Po studiach, praktykach, wyjazdach zagranicznych, stypendiach, kursach lokalnych, kursach online - tu już tak. I po takim człowieku widać, że ma pomysł na siebie, że coś robi, że wybrał odpowiednie dla siebie studia i się w zawodzie z nimi związanym potem spełni, będzie dobrym pracownikiem. I to widać też po takim człowieku na rozmowie kwalifikacyjnej.
Gadanie pt. "po studiach nie ma pracy" przeważnie pada właśnie z ust takich życiowych sierot, które poszły sobie na jakiś wybitnie popularny kierunek, bo znajomi też poszli i nic poza tym. Nie czuli się dobrze na tych studiach, to i po nich nie będą mieć dobrego życia.
Na życie trzeba mieć plan, chociaż mglisty. Jak się ma pomysł na siebie, to się znajdzie dobrą pracę albo rozkręci własny biznes. I to dotyczy w takim samym stopniu ludzi po studiach I czy II stopnia, jak i ludzi po zawodówce i technikum.
Jeżeli masz pomysł na siebie, to go realizuj. I wytłumacz rodzicom, że narzucając ci cokolwiek, nie pomogą ci w życiu, wręcz przeciwnie - na starcie przyprawią cię o kompleksy i niezadowolenie z samej siebie. Masz pomysł na siebie, na kierunek, masz zainteresowania, które chcesz rozwijać i wiążesz z nimi przyszłość. Jeżeli rodzicom nie zależy na szczęściu i rozwoju własnego dziecka, to... no cóż - niech się wybiorą na terapię. Poproś wtedy o pomoc pedagoga szkolnego, niech wezwie rodziców i z nimi porozmawia. To tez należy do jego obowiązków.

Masa studentów ląduje na kasie ze względu na błędne przekonania samych studentów jak i ich rodziców, o tym że studia zapewnią pracę, którą by chcieli. Jeżeli całkiem olewa sobie studia, nie angażuje się w żadne inne działania to niczego więcej nie znajdzie, a nawet jeżeli ma same 5 i za tą oceną nic więcej się nie wiąże to i tak nie dostanie lepszej pracy. Masa studentów, a głównie studentek (moje zdanie oparte na własnym doświadczeniu) ma małe ambicje i zadowoli ich praca sprzątaczki. Trzeba chodzić na różne szkolenia, iść do koła naukowego, brać udział w różnych konkurach i projektach, angażować się w działalność różnych stowarzyszeń, fundacji, spotykać się przedsiębiorcami i to dużo więcej da niż same studia, które są fajne, polecam ;) Zastanów się co chcesz robić, jeżeli chcesz być jakimś kelnerem to nie potrzebujesz do tego technikum są chyba jakieś dobre szkolenia w tym kierunku, iść na jakiś staż, kursy językowe itp. jak chcesz być lekarzem czy prawnikiem to już musisz iść na studia.

Nie pozwól swojej rodzinie zmusić cię do robienia czegoś czego nie chcesz. Będziesz potem żałował. Jeżeli chcesz iść na biol-chem to idź, bo jeżeli to jest to co cię interesuje i to co lubisz, to na pewno nie będziesz miał w przyszłości problemów ze znalezieniem i czerpaniem radości z pracy. :)