co mam robic.? Proszę pomożcie.. Chodzi o...

Najlepiej porozmawiaj z kimś o tym. Możliwe, że będziesz potrzebowała psychologa, bo duszenie tego w sobie, że masz problemy jest nieodpowiednie. Jesteś młoda, każdy człowiek wtedy poznaję co to życie i od razu go nienawidzi. Nie kończ z życiem. Poza tym od czego to się zaczęło. Wiesz? Jeśli nie to na 100% jest ci potrzebna pewna pomoc.
I również nie dołuj się przymusowo. Zawsze powinno się myśleć pozytywnie, mieć nadzieję. Też tak miałam (a właściwie to mam). Teraz chodzę do szkoły i bardziej kieruję życiem niż oczekując przeznaczenia.
Niestety nie doradzę ci specjalnie, ponieważ powiedziałaś o objawach, ale o niczym więcej. Ale szukaj pomocy, gdzieś jest na pewno. Ja ją znalazłam i częściej się uśmiecham.

od kiedy poszłam do gimnazjum jestem w takiej samej sytuacji. przez 2 lata się ciełam, czuję się tak cały czas i nie mogę o tym nikomu powiedzieć. strasznie się zmieniłam i nie potrafię się z niczego cieszyć. mam nadzieję, że to samo przejdzie bo nie mogę iść z tym do lekarza a jest coraz gorzej

To co tu piszesz to nie jest jako taki problem. Bo to co ty sobie ubzdurałaś jest tylko w twojej głowie. Jak ludzie mają cie lubić skoro się na nich nie otwierasz? Ludzie nie lubią być w towarzystwie smutasów i wgl. Na twoim miejscu miałabym WY****NE na to co mówią i sądzą inni. To twoje życie i nikt go za ciebie nie przeżyje. Żyj tak, abyś ty była szczęśliwa, a nie żeby inni dobrze o tobie myśleli. Posłuchaj muzyki, która cię pocieszy. Życie to najlepsze co mogłaś dostać. Miliony ludzi ma kompleksy. Każdy prawie ma. Ja też mam, ale staram się żyć z myślą, że może kiedyś się ich pozbędę, a jak nie to operacja plastyczna XDDD Świat jest dobry, tylko musisz zauważyć to dobro. :) Trzymaj się :*

Hmm. No fakt, nie chcesz zwrócić na siebie uwagi.
Słuchaj, masz powód, dlaczego dzieje się tak, a nie inaczej? Dlaczego chodzisz zdołowana?
Każdy z nas boi się przyszłości. A to, że sobie nie poradzimy, że coś pójdzie nie tak, że my się w niej nie znajdziemy. Może żyjemy dłużej niż np. w średniowieczu, jednak śmierć jest na każdym kroku.
Może Ci się wydawać, że zaczynam "paplać" bez sensu. Uprzedzę Cię - wydaje Ci się. Może mam te 17 lat, jednak dużo w swoim życiu przeżyłam, może nie mam najgorzej, ale wiem coś o tym. Twój ból, chęć śmierci musi mieć punkt zaczepienia. Coś, co Ciebie zdołowało. Chłopak (lub jego brak), przyjaźń, rodzina, śmierć bliskiej osoby...? Dużo by tego wymieniać.
Jesteś humorzasta i to widać. Jednak powinnaś się nauczyć powstrzymywać łzy. Ja jestem już na tym etapie, że aż tak, jak kiedyś nie płaczę i się staram, bo wiem, że muszę sobie poradzić.
Chcesz pomocy? Na pewno? Bo tu nie ma, że przyjdziesz "tato, pomóż mi" i on już wie, co robić i się za Ciebie weźmie. O nie. Tu trzeba DUŻEJ pracy. Tniesz się i chcesz śmierci. A to jest już wystarczający powód, dlaczego potrzebujesz tej pomocy. Strasznie trudno jest się przełamać. Ale jak masz osobę, która Ciebie wspiera, to nie jest naprawdę źle.
Nie zmuszam Ciebie do pójścia do psychologa, bo wiem, że nie zawsze to pomaga. Nie zamkną Ciebie w szpitalu, tylko mogą mieć nadzór. Dziwisz się, że tata chcę Ciebie obserwować? Martwi się, kocha, nie chce Ciebie stracić.
Większość dziewczyn ma kompleksy. Daj spokój, ile ja ich mam? Dużo. Dlatego nie masz co się martwić.
A teraz pomyśl, ile osób zranisz swoją śmiercią? Chcesz tego? Chcesz, żeby Twoja rodzina, znajomi tęsknili za Tobą? Chcesz, żeby Twój tata obwiniał siebie, że Ty posunęłaś się do takiego kroku?
Może Tobie to nie pomóc, a może jednak... Słyszałaś o takiej akcji, o motylach zamiast cięć? Rysujesz na ręku, nodze, gdziekolwiek motyla. Może być mazakiem, ale kiedy on zacznie znikać, narysuj go jeszcze raz. Im więcej cięć, tym więcej motyli.. umiera. Może być to banalne, ale.. Eh, sama z tego korzystam. I z lekka (nie całkiem ;/) pomaga.
Naprawdę, jeżeli chcesz pomocy, porozmawiać.. Po prostu wal do mnie śmiało i razem możemy rozwiązać Twój problem. :) Powodzenia. :)

A zaczęło się to tak...
Swego czasu miałem podobnie zmieniłem się zacząłem myśleć optymistycznie, zacznij tworzyć sobie hormon szczęścia np. uciskając plewień punkt na ręce, lub wsadź długopis w żeby i oglądnij coś śmiesznego, chodzi tutaj o to ze jeśli będziesz miała naciągnięte mięśnie które są naciągnięte podczas śmiechu i radości to ta radość ci się udzieli i będziesz szczęśliwsza. Co do tych znikomych kamer hah zaczęło się to tak że zaczęłaś się dziwnie zachowywać i podpadłaś temu tacie, teraz zaczął cię sprawdzać być może już przestał jednak tobie nadal siedzi w głowie ze ci obserwuje to odczucie już jest tak silne ze mimo ze starasz sie jakoś złapać go jak podgląda czy coś to nie możesz dlatego uroiłaś sobie ze założył kamery. Cięcie uzależnia także będzie ci ciężko z tym skończyć, no ale musisz bo jak nie to nadal będziesz się czuła nieatrakcyjna, z tym patrzeniem się na ciebie to pewnie tak faktycznie jest bo pewnie ploty o cieciu i wgl ze jesteś psychicznie chora na pewno już krążą, skończ z cieciem się powiedz mamie ze masz problemy ze snem, spij dłużej. Zawsze myśl optymistycznie i uśmiechaj się na siłę to z czasem ci wejdzie w głowę i będziesz szczęśliwsza. Jak pomyślisz ze o bo inni będą się śmiać to kurde pomyśl a co z tego kurde oni pośmieją ty pośmiejesz a śmiech to zdrowie przynajmniej będzie zabawa. W gimnazjum byłem na dnie teraz jestem na szczycie :> Wiem co mowie.

uwazam ze napewno nie jest ci potrzebny psyhiatra w najgorszym wypadku to psycholog.. przedewszystkim nie tnij sie bo to ci w niczym ie pomoze nie zrobi ci sie weselej nie poprawi ci to samopoczucia a zrani cie to na zawsze bo nawet jesli sie pozbierasz to wspomnienia pozostana a blizny beda ci o nich przypominac.. normalne ze wsytdzisz sie porozmawiac z tata ale czasem warto jest sie przelamac bo to najbizsi probuja nam najbardziej pomoc mimo ze my czasami uwazamy inaczej.. wyspij sie lepiej bedziesz myslec i na spokojnie przemysl wszystko pokolei . mysle ze wmowilas sobie ze jestes kontrolowana na kazdym kroku dlatego tak sie boisz . rowniez przezylam chwile zalamania ale najwiekszym problemem jest zdobyc sie na odwage i postawic sie temu wszystkiemu i zaczac od nowa. jest to bardzo ciezkie ale przynosi efekty . trzymaj sie i wez sie wgarsc bo to twoje zycie i jesli sama sobie nie pomozesz to nikt nie bedzie w stanie zrobic tego za ciebie jesli nie dasz na to szansy :)

temat warto by było trochę rozwinąć. a nie sądzę,że warto to robić publicznie. Dlatego proponuję napisz na prv do mnie jeśli chcesz.
Sprawa jest poważna,ale pewnie jest jakieś wyjście,żeby choć trochę było lepiej.
Więc jak wspomniałem napisz na prv i postaram się pomóc na ile będę w stanie.