Co sądzisz o tym miernym produkcie moich...

przemyśleń?

Upadły marzenia, jak upadły anioły.
Wspomnienia umarły pod gradem doświadczeń.
Więc czemu rozkopujemy ich groby,
profanując tę ciszę i pozorny spokój?
W naszych chorych sercach zalegają trupy niewypowiedzianych słów.
Przysłoniliśmy je stertą fałszywych uśmiechów i krokodylich łez...
Czy czekamy, aż któreś zatrzepoce łysymi skrzydłami
i wyrwie się z zapadłej piersi?
Próżno czekamy. Skoro pozwoliliśmy im umrzeć,
musimy spłodzić nową, wymowną opowieść.
I pielęgnować ją
w naszych chorych sercach.