Jak mogę jej pomóc?

Jeżeli chodzi Ci o same spotkania rodzinne i to co wymieniłeś, jedyne co możesz zrobić to zadbać o to żeby czuła się swobodnie. Twoja/wasza rodzina nie powinna traktować jej jak chorej, nie zadawać głupich pytań dotyczących anoreksji i nie podsuwać jej na siłę jedzenia. I myślę, że przed takimi spotkaniami powinieneś jasno to im przedstawić. Chociaż osoby chore na anoreksję różnie chcę bądź nie chcą być odbierani. Taka normalizacja życia też nie jest rozwiązaniem. Nie wiem czy dobrze zrozumiałam, ale napisałeś że anoreksja zostanie z nią do końca życia? Jeżeli tak to możecie razem z tym walczyć albo choroba całkiem zniszczy jej organizm. Ale nie będę Ci tutaj tego pisać, bo pewnie masz świadomość. Jednak gdybyś miał jakieś pytania - śmiało. Postaram się pomóc. Mam w tym "jakieś doświadczenie" o ile tak mogę to nazwać.

Ona jest świadoma swojej choroby, i chce z tym walczyć, ale sama silna wolna nie wystarczy. Ana może się odezwać w każdej chwili, a jeżeli chodzi o te spotkania rodzinna, to problem nie leży w pytaniach, bo ona jest na nie przygotowana, i radzi sobie z nimi, ale o zakrycie stołu. Jedzenie konkretnie. Dlatego zawsze po świętach czy takich spotkaniach, rodzi się w niej chęć odchudzania. I np przez pierwsze dwa dni, nikomu nic nie mówi, ale się odchudza, a potem przyznaje mi się. I od nowa lekarze. Dlatego staramy się, żeby był z nią ktoś, przy każdym posiłku. I moje pytanie brzmi, jak jej pomóc, żeby takie chęci jej nie przychodziły?
Dodam, że teraz waży 46 kg, przy wzroście 165. I właśnie teraz mamy taki moment, kiedy walczymy od nowa.