Jak poradzić sobie ze śmiercią swojej babci. ?

No sory ale tu nic nie pomoze. Tylko czas...
Mowie z wlasnego doswiadczenia.

ja mam 2 babcie ale dwaj dziadkowie umarli ...jednego nie pozdnalem (zmarl na raka przed moim urodzeniem) a drugi dosyc nie dawno , 2 lata temu tez na raka...z tym drugim nie bylem zwiazany zabardzo...i chyba mnei nawet nie lubil...wiec nie rozpaczalem

Czas. Zawsze się mówi, że leczy rany. Czy aby na pewno? Ja z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że nie. Minęło już kilkanaście lat od śmierci jednej z najważniejszych osób w moim życiu ale nie, nie potrafię się z tym pogodzić. Mijające lata pozwalają tylko przyzwyczaić się do zaistniałej sytuacji. Bólu po stracie bliskiej osoby nic nie złagodzi. Potrzebujemy tego złudzenia, że wszystko da się odbudować, że po cierpieniu przyjdzie ukojenie i zapomnimy. Nasza pamięć z czasem się zatrze ale to zawsze boli. Przykro mi, że odczułaś taką stratę. Nie, nie lituję się, bo wiem, że litość jest okropna (przynajmniej z mojego punktu widzenia) mówię szczerze.
Co do jednej z poniższych odpowiedzi:
Ja też z tym żyję, po prostu nie ma innego wyjścia. Trzeba się zebrać w sobie i powrócić 'do normalności'...
Życzę Ci dużo siły do starcia się z rzeczywistością. Pamiętaj, że nie jesteś sama. Masz jeszcze innych bliskich, którzy na pewno będą dla Ciebie wsparciem. Przyjaciele też są ważnym elementem a Ci prawdziwi będą przy Tobie zawsze - zarówno w cierpieniu jak i w szczęściu.

Pozdrawiam.

ja chcialbym sie odwolac do odpowiedzi @Technik:

czas tu nic nie zmieni ;> xd moze tak nie ktorzy mowia wlasnie tak jak ty ;> xD ale to stereotyp;. xd konieczne jest robienie czegos bo gdy nic sie nie robi wszystko zostaje tak jak wczesniej;> xd

ludzia przytrafia sie to co sie przytrafia nie to na co zasluguja;> xD

idz gdzies sie przejsc, idz z kolezankami na zakupy, najlepszym wyjsciem tez bybylo zmiana otoczenia np. przeprowadzka do 2 domu jesli masz czy cos.. ;> xd

end,

Na razie nie możesz się z tym pogodzić,rozpaczasz,chcesz by babcia była z tobą to normalne.Nic z tym nie zrobisz,nie cofniesz czasu...
Teraz nie wyobrażasz sobie bez niej życia,bez jej słów pocieszenia,uśmiechu,którym obdarzała cię na codzień.Ale musisz poprostu to przeczekać.Pogodzić się z tym . . .
Pozdrawiam
PannaAnna :)

Kochana,..:(
Teraz musisz być silna... Pomysl sobie, ze w miejscu w którym teraz jest Twoja babcia jest cudownie, a ona jest bardzo szczęśliwa... Juz nigdy nie zazna tam cierpienia, ale mimo tego, nadal jest z Tobą.. Czuwa nad Tobą:)
Bądź silna, a wszystko będzie dobrze:)
Powiem Ci to samo co powiedziałam swojej przyjaciółce, kiedy to jej zmarła babcia.
Życie nie przygotowuje nas na takie sytuacje.Niestety nie mamy nigdzie w podświadomości szufladki, którą otwieramy w takich nagłych przypadkach.Ona zwyczajnie nie istnieje.Najgorsze co można zrobić w takiej sytuacji to pocieszać daną osobę.Mówić jak bardzo się jej współczujemy, bo czasem taką nadmierną troską i ciągłym wspominaniem tylko możemy daną osobę zranić.
Zawsze pamiętaj babcię taką jaką była.Nie wolno inaczej.Jeżeli chcesz - płacz, ale wiedz, że topienie smutków w łzach nie jest najlepszym lekarstwem.

Trzymaj się kochana:)

Współczuje ale też nie mam babci i żyję.
Jednej babci nie znałam od strony taty.Bo przestała oddychać gdy się myła i zresztą tata był wtedy bardzo mały.Miał wtedy 4 latka
A druga była ciężko chora i umarła przed moją komunią.Byłam jeszcze dzieckiem i nie wiesz jak ja rozpaczałam! Ona była mi bardzo bliską osobą ale już jej nie ma!Byłam jej jedyną najukochańszą wnuczką.Teraz już nie jetem!I żyję!