Jak sobie z tym poradzić?

W sumie... Mam już 17 lat, za pasem dorosłe życie i... przeraża mnie to. Niedawno zdałam sobie sprawę z tego, że nie jestem już dzieckiem, że pewien etap się skończył... Wiem, pewnie napiszecie, że nienormalna jestem, ale to jest coś na styl olśnienia... Niby tam wiedziałam, że zaraz osiemnastka, powoli życie będzie inaczej wyglądało, ale teraz uderzyła mnie prawda i... boję się... przeraża mnie zmiana... Nigdy nie lubiłam większych zmian i starałam się ich unikać, ale ta jest większa. Wiem, że jak nagle stuknie mi 18 to rodzice nie wygodnią mnie z domu, ale moje życie będzie się zmieniać.... Najgorsze jest to, że nie wiadomo, kiedy przejdę z tego etapu bycia nastolatką w dorosłość...
Najbardziej przeraża mnie tkwienie w związku... Do tego stałym... Że się ośmieszę, że nie wyjdzie, że nie będę potrafiła, że będę za bardzo partnera trzymać na dystans albo za bardzo wiązać przy sobie... Mimo tego, że podświadomie pragnę miłości, jednak się jej boję... Jest najmniej przewidywalna z całego życia dorosłego, a nigdy nie przepadałam za spontanicznością... Ludzi w uczuciach trzymam na dystans... Nigdy nie nazywam nikogo pochopnie przyjacielem, nigdy pochopnie nie stwierdzam, że ktoś mi się podoba...
Boję się zmian. Przerażają mnie. Niby powinnam zająć się czymś innym, niż rozmyślanie o tym, ale nie potrafię...
Co byście mi poradzili ?