Kolejny wiersz... Późna jesień, smak...

słonych łez.
W ten dzień dobiegł mój życia kres.
Masz inną, ją też będziesz okłamywać.
Słodkimi słówkami łgarstwo pod nimi skrywać.
Ona też będzie z rozpaczy płakać,
w kącie pocięte ręce składać.
Z krwawymi napisami płynącymi z serca.
Jak z nimi kiedyś iść do kobierca?
Wezmę garść tabletek i zasnę na wieki,
jednak nadal czuć będę mokre od łez powieki.

Trochę gorszy... ale mam doła.