Mam taki nietypowy problem..:( Chodzi o to, ze...

Jeju, mam tak samo jak Ty... Tylko, że ja kończę liceum... Mam wspaniałą historyczkę, która w pierwszej klasie była moją wychowawczynią, bo z niewiadomej przyczyny ma ona klasę biologiczno-chemiczną, a ja się przeniosłam do prawniczej, gdzie i tak większość przedmiotów mam właśnie z nią (, bo i historię, i wos, i warsztaty prawnicze). Ogólnie w pierwszej klasie się bardzo ze sobą zżyłyśmy, wspierała mnie w trudnych chwilach, zawsze miała dla mnie czas, dużo rozmawiałyśmy, dzięki niej w ogóle zaczęłam sobie radzić w życiu. Ona jest taka kochana, no nie wyobrażam sobie życia bez niej. :< Też sporo płakałam, bo nie wyobrażam sobie ukończenia szkoły i tych dni bez jej uśmiechu, słów, w ogóle obecności, obawiam się, że się załamię... Tak to jest tak się spotka kogoś cudownego. Może poproś ją o e-maila, aby pozostać z nią w kontakcie? Może to niewiele da, ale zawsze coś. Kiedyś wrócisz i ją odwiedzisz. :) Też mam taką myśl, że zawsze będę mogła ją odwiedzić, że nie pozwolę, aby ten kontakt się urwał, jeśli to naprawdę ma dla mnie wielką wartość, bo naprawdę należy walczyć o takich ludzi, o takich, których trudno w tych czasach spotkać, a dają oni tyle szczęścia...