Moje przemyślenia

Myślę, że uogólniasz. Nie możesz mówić o 'Polsce schodzącej na psy' opierając się o wypowiedzi z jednego portalu. Co zmieni Twoja wypowiedź? Nic. Nie mówię, że nie masz prawa jej upubliczniać. Masz, jak najbardziej. Tylko licz się z tym, że zamykając wszystkich w jednej grupie 'ludzi głupszych od Ciebie' (w Twoim mniemaniu) oceniasz wszystkich z góry. Wbrew pozorom, są też jeszcze ludzie inteligentni. Muzyka nie ma tu nic do rzeczy (nie bronię rapu, z tego względu, że go słucham, bo słucham metalu). Owszem, teksty wielu hip-hopowych wykonawców są mało ambitne, ale to nie zmienia faktu, że w popie, metalu, rocku etc. takie też się zdarzają. I nie nauka jest w życiu najważniejsza i mam nadzieję, że kiedyś to do kogoś dotrze. Ważne jest życie w zgodzie z własnym sumieniem. Pożyjesz tutaj średnio 70-80 lat, o ile wcześniej nie rozwali Cię jakieś auto. Zmarnujesz najwspanialsze lata życia, w których jesteś zdrowy, sprawny i masz jeszcze w sobie jakąś indywidualność, marzenia i plany, na naukę czegoś, co i tak po części Ci się nie przyda. Później znajdziesz pracę. Będą Ci mówić, jaki to masz być za nią wdzięczny, ze społeczeństwo Ci ją zapewnia. Mhm, społeczeństwo wykorzystuje. Sterują nami jak małymi ludzikami w jakiejś układance. Nie masz tak naprawdę żadnej prywatności ani prawa. Rodzice mówią Ci, co masz robić. Kiedy dorastasz, wyładowujesz frustracje na swoich własnych dzieciach, bo tak naprawdę nie wiesz, o co w tym wszystkim chodzi. Wypalasz się i zaczynasz być jak robot. Już nie myślisz. Jesteś obywatelem, społeczeństwo przyjmuje Cię do swojego grona. Nie widzicie, że wszystko, co robimy, jest odgórnie narzucone? Że jesteśmy do wszystkiego zmuszani? Jakim prawem ktoś będzie narzucał mi, jak mam żyć? Dlaczego mam chodzić do szkoły i wbijać sobie do głowy nieinteresujące mnie pierdoły? Bo ktoś mi tak nakazuje? A po co mi to? Po co mi wykształcenie? Żeby wywyższać się nad innych, będąc dorosłą? Żeby rodzice mieli się czym pochwalić? Żeby znaleźć pracę, która mnie nie interesuje i się jej bez reszty poświęcić? A potem umrzeć w zapomnieniu jak każdy, nie odszukawszy sensu życia (którego nie ma). I żeby na łożu śmierci dojść do tego, że tak naprawdę wszystko, co robiłam, było bezcelowe, a jedyne ważne rzeczy (czyt. relacje międzyludzkie i życie w zgodzie ze sobą) zaprzepaściłam. Dziękuję za uwagę. Zbesztajcie mnie teraz.