Na pielgrzymce poznałam fajnego chłopaka.Mana imię...

Łukasz. za kumplowałam się z nim. Szczerze mówiąc bardzo mocno go polubiłam. Z Częstochowy wracałam pociągiem i gdy przyszłam na stacje on czekał na pociąg (był z koleżankami ze swojej grupy). no i mnie zawołał, i siedziałam z nimi i się śmialiśmy itp. potem w pociągu Łukasz siedział obok mnie ale nie cały czas bo musiał od czasu do czasu dać znak rodzicom że żyje. No i jak rozmawialiśmy to on zwrócił uwagę na moją bransoletkę. Był tam wizerunek Papieża Polaka. Patrząc się po prostu rozpłakał i ja Go przytuliłam. Potem Łukasz wytłumaczył nam dlaczego się rozpłakał. Po prostu był na spotkaniu z Papieżem a kilka tygodni później na Jego pogrzebie. A potem razem jedliśmy razem bułkę i udko kurczaka wędzonego;)i karmiłam go paluszkami. A jak śpiewaliśmy piosenkę "Przyjaciela mam" co przy słowach "co pociesza mnie gdy o jego ramię oprę się" on się o mnie oparł a ja o jego i tak przez dłuższy czas siedzieliśmy. Było tak strasznie miło. I jeszcze gdy dowiedziałam się że uczy się grać na gitarze po prostu mnie w sobie całkowicie rozkochał. i gdy dzisiaj z nim gadałam na lotnisku (chciałam się pożegnać bo wylatywałam do Anglii) to jak powiedziałam mu część to Łukasz mi odpowiedział "cześć kochanie". a potem powiedział "szkoda że wyjeżdżasz kotek". I potem w esemesie napisałam mu że tęsknie i że go kocham. a jak wysiadłam to napisałam mu "im dalej Ciebie tym bardziej tym bardziej tęsknie;*"

Ja nawet nie wiem jak on ma na nazwisko...
Wiem tylko że ma 21 lat (nie wygląda na tyle), a ja 13 (wyglądam na więcej).

Czy Łukasz naprawdę może coś do mnie czuć.
Boję się że stracę go, ale nie jako chłopaka tylko jako przyjaciela.