Niska samoocena dziewczyny. Jak pomóc?

I właśnie przez to co sam przeżywałem te kilka lat temu chcę jej pomagać i być przy niej. Właściwie najpierw chciałem jej tylko pomóc wyjść z depresji i być jej przyjacielem, ale tak wyszło, że nieplanowanie się w sobie zakochaliśmy.
Listy wysyłam regularnie. Nieraz też otwieram się przed nią...
Przedrzeźnianie... będzie miało odwrotny skutek. Ona rozlatuje się pod najdrobniejszym dmuchnięciem. Psychiatra również odpada - gdy zostało jej to zaproponowane, uznała się za wariatkę i załamała.

No i ona również się starała...twierdzi jednak, że nie umie tak, jakby chciała... i że jest tragiczna.

Twierdzi, że nie nadaje się do związku, jednak jednocześnie zdaje zaprzeczać samej sobie - chce ze mną być, kocha mnie... a jednocześnie nie chce. Gdy chciała, żebym ją rzucił, przestałem na godzinę do niej pisać i stwierdziła, że ją ignoruję, więc wiem, że wciąż chce ze mną być...

Jak już mówiłem... to ciężki przypadek. Ale dla tej konkretnej osoby czuję, że jest warto. I nie chodzi mi tu o ciało, lecz o nią samą. Bo jest świetną osobą i mogłaby daleko zajść. Nie chcę patrzeć, jak ktoś kogo kocham marnuje siebie samą z powodu wątpliwości co do siebie samej.

Rzecz w tym, że widujemy się dosyć rzadko. W dodatku nasze ostatnie &quot;rozstanie&quot; spowodowało dość poważną kłótnię w której ona próbowała za wszelką cenę mnie zranić co uruchomiło we mnie mój własny &quot;mechanizm depresyjny&quot;. Ona sama miała za sobą epizody samookaleczenia i myśli samobójczych. Ja też nie lepszy - byłem o krok od próby samobójczej (o czym ona wie) i przez kilka lat walczyłem z depresją. To dzięki niej to wszystko się skończyło... To również po części dzięki mnie ona zaprzestała samookaleczeń.<br />
<br />
Mówienie o planach nie działa. Czasem nawet pisze, abym spełnił je z inną dziewczyną, bo ona zupełnie się dla mnie nie nadaje (i zaczyna prawić mi, jaki jestem wspaniały i zasługuje na kogoś lepszego od niej). Nie potrafi się cieszyć z żadnego mojego słowa - gdy mówię, że jest piękna to twierdzi, że jestem głupi i nie rozumie jak może się mi podobać (nie jest bowiem szczupłą osobą - ma figurę gruszki - szerokie biodra i uda, ładną pupę, dobrze zaznaczoną talię i średniej wielkości piersi, więc szalenie mi się podoba, o czym często jej mówię). Nie potrafi nawet czerpać przyjemności z momentów, gdy jesteśmy blisko (nie uprawiamy seksu - na to jeszcze za wcześnie i czekamy, aż nasz związek dojrzeje), bo wciąż martwi się swoim ciałem. Dodatkowo ostatnio wyszedł na jaw jej sekret, a ja nieświadomie żartowałem sobie dość okrutnie z niego (chociaż miałem na myśli coś innego i robiłem to zupełnie nieświadomie) co zupełnie zburzyło jej samoocenę. Ja jednak akceptuję ją jaka jest, jednak jej zaufanie uległo zniszczeniu, a widok samej siebie załamaniu i to z mojej winy...<br />
<br />
Kocham ją i wiem dobrze, że ona kocha mnie. Oboje jesteśmy też dla siebie ważni... A jednak jest w niej coś, co wciąż szepcze jej do ucha jak złą i nic niewartą osobą jest i jak nie może sprawdzić się jako dziewczyna. To bardzo... ciężki przypadek. A ja chcę, żeby była silna... Nie jestem z tych, którzy chcą by ich partnerka życiowa była od nich zależna. Chcę, żeby się rozwijała... lecz to coś wewnątrz niej wciąż jej to utrudnia.

Skoro cierpiałeś na depresję, to wiesz jak działa psycholog i psychiatra. Zapiszcie się razem, walczcie razem.
Wbij jej do tej małej główki, że cialo to tylko ciało, bo wiesz ze w niej jest znacznie więcej niż tylko ono.
Jeśli nie będzie dawala sie namówić, to stawiaj na szantaż emocjonalny - skoro jesteś taki super, to niech nie tworzy wokół siebie skorupki, a w końcu z niej wylezie i zacznie żyć razem z Tobą, bo takim paplaniem wszystko traci.
Na siłę jej nie przekonasz. Nie daj się też wplątac w pułapkę - jeśli będziesz chcial odpuścić któregoś dnia, to Ty będziesz winny. Zawsze to tak działa.
To nie jest zwykła niska samoocena, a toksyczny wpływ, niestety. Nie tak latwo będzie jej to uświadomić.
Jeszcze jednym rozwiązaniem jest napisać do niej list. Zwykły. Napisz co czujesz, czego oczekujesz i w co wierzysz, tak od serca.
Skoro jesteś taki wspaniały, to niech się o Ciebie stara a nie oddaje, bo przecież mowi ze Cię kocha i Ty się starasz o nią, bo ona dla Ciebie jest wspaniała. Pod włos też mozna.
Jeśli czujesz sie na siłach, to musisz po prostu znaleźć na nią sposób - glupimi metodami chyba najlatwiej coś w tym kierunku osiągnąć. Nawet zwykłym przedrzeźnianiem jak zaczyna gadać głupoty.
Fajnie sobie przypomnieć co się przeżywalo lata temu. Któregoś dnia sama zrozumie, że to było nie ok. Nie powinieneś jednak czekać tak długo.

Nie pisz, nie mów, a pokaż. Kiedy Cię pociesza, to podziękuj i się uśmiechnij.
Naprawdę, takiej dziewczynie niewiele trzeba żeby poczuć się naprawdę wyjątkowo. Głaszcz, tul czy całuj w dłonie - cokolwiek sobie wymyślisz, byle to odczula.
Spróbuj też z nią szczerze porozmawiać, tak jak opisałes to nam. Przede wszystkim wspomnij o waszych planach, o tym ze dobrze się dogadujecie i nie chcesz jej stracić, więc musi się naprawdę wziąć w garść żeby zawsze między wami bylo super i żeby mogła naprawdę sie z tego z Tobą cieszyć.
Fake it till u make it. Jeśli znajduje w sobie coś, co jej się nie podoba, to Ty jej kibicuj, przy okazji akceptując każdy tego stan.
Jeśli poczuje, że jest dla Ciebie tak samo ważna, jak Ty dla niej, to już pójdzie z górki.
Najważniejsze o czym powinieneś ją zapewniać to jedynie to, że chcesz przy niej być i może sobie gadać takie pierdoly o rozstaniach - Ty nie odpuścisz.
Pomaga najbardziej. Też byłam taką małą guzdrałą, a zwijanie sie razem w kłębek i i zabijanie smutku wyglupami czy smiechem jest najlepsze w mlodym wieku, na początku.. I w sumie zawsze.

Dodatkowo zwracam uwagę na to, że często piszę jej, jak wiele dla mnie znaczy, że ją lubię i kocham i ona często pisze mi to samo - zwykle nawet pierwsza. Często snujemy wspólne plany na przyszłość. Naprawdę jest mi z nią dobrze... lecz nawet gdy pocieszę ją na chwilę, to w następnej jest jej już smutno i pisze mi o tym, jak to nie nadaje się na dziewczynę i jaką jest beznadziejną osobą. Komplementy tylko odbijają się od niej i uderzają mnie w twarz - często tylko pogarszając sprawę...
W dodatku często wini się za moje drobne smutki i niepowodzenia. A gdy otrzymuje ode mnie pomoc... to zaczyna czuć się jeszcze gorzej. Gdy powiedziałem jej o tym, że ja również cierpię na depresję i dzięki niej udaje mi się z nią walczyć, stwierdziła tylko, że to jej wina, że tak zareagowałem i... czuje się źle i wypomina to sobie.

Pomóżcie. Nie chcę jej stracić...