Przebieg wizyty: w gabinecie jest lekarz, czasem też pielęgniarka. Zaczynasz od tego, że jesteś tu pierwszy raz, i sie okropnie krępujesz. To trochę rozładuje atmosferę. Wypyta Cie o różne sprawy i zacznie badanie. Lepiej miej na sobie spódnicę. Jeśli będziesz musiała udać sie na "samolot" czyli fotel ginekologiczny, to zdejmiesz to co pod spodem, a siedząc podniesiesz spódnicę. Trochę mniej będziesz się krępować. Bada palcami i wziernikiem, taki metalowym narzędziem, którym sobie ułatwia. Jeśli jesteś dziewicą, to może Cię badać przez odbyt. To ja już wolę normalnie. Jedną rękę ma "tam" a drugą naciska na brzuch. Oczywiście, to żadna przyjemność, ale u dentysty też nie jest fajnie, a chodzić trzeba. Dla lekarza to żadne cudo, widział tysiące i żebyś nie wiem co miała, to sie dziwić nie będzie. Jakoś przetrwasz. Może najpierw popytaj (jeśli masz kogo)czy poleca jakiegoś lekarza. Jeśli nie możesz, to zarejestruj sie telefonicznie i rejestratorce powiedz, że idziesz pierwszy raz w życiu i niech Ci poleci kogoś delikatnego. Przez telefon mniej krępujące, a lepiej niech Ci się nie trafi jakiś rzeźnik. Jest pogląd, że mężczyźni są bardziej delikatni, ale - jak to zwykle z uogólnieniami - to nie prawda. Nie potrzebujesz skierowania. Sama do lekarza możesz chodzić od trzynastego roku życia. Ale jeśli masz dobry kontakt z mamą, to może ją poproś, doda Ci troche otuchy. Nawet jak by sama nie wyszła zanim zacznie się badznie, to lekarz ją grzecznie wyprosi. Sorry, że tak Ci to wszystko nieelegancko opisuję, ale przynajmniej wiesz, czego się spodziewać. I nie przejmuj się, będziesz to miała za sobą, każda kiedyś musi. Będziesz mogła dopowiadać koleżankom, co sie boją.