Witajcie . Potrzebuję porady , a może jakiejś...

Do tej pory uważam, że szukanie ''miłości'' przynajmniej do 18- roku życia jest bezsensu, bo najczęściej są to gimby, które nie wiedzą czym jest miłość i związanie się z taką osobą jest prędzej czy później skazane na niepowodzenie. Oczywiście nie pisze tu o Tobie ani o Twoim przypadku ale o ogóle. Moim zdaniem nie powinnaś wracać myślami do niego, zapomnieć o jego istnieniu i spokojnie czekać na prawdziwe uczucie, a nie tylko przelotne zauroczenie, bo taka jest prawda.

Ps: Jak zranił raz to zrani i drugi.

A więc tak w twoim przypadku i prawie każdej innej laski mającej prawdopodobnie 15 lat chcą sb ułożyć życie w ten sposób ze jak nie mają chłopaka to WY musicie go miec dla szpanu , pokazu ze nie jesteście gorsze od innych potem jest tak ze ten co był to byl najlepszy i szukasz zeby ten nowy byl taki sam lub lepszy ogólnie SZUKASZ ZWIĄZKU ( o ile to mozna nazwac w tym wieku) NA SIŁE. Nara

Powiem Ci coś, mam aktualnie podobną sytuację podobał mi się bardzo pewien chłopak, ale wyidealizowałam sobie w nim swojego przyszłego partnera, ale dla niego to było tylko pisanie, pomimo tego, że jestem dość uczuciową kobietą jak widzę go na szkolnym korytarzu, bądź na mieście moje oczy wypełniają się łzami.

Boże ludzie proszę powrócić do podstawówki i nauczyc się czytać ze zrozumieniem.!

Dobrze rozumiem Twój ból. Nie jestem z chłopakiem 3 miesiące, byliśmy razem ponad 8 miesięcy. Czemu mnie zostawił? Wiele było powodów... Ekspedientka z stoiska z e-papierosami której się niby spodobał z odwzajemnieniem, fakt że nie dorósł do związku i już sam nie wie czy mnie kocha, problemy w związku itp.
To był tak cholerny cios że myślałam że się nie pozbieram. Płakałam dniami i nocami, płacze nadal... A najlepsze wymyślił teraz. Napisał że nadal coś czuje, nie jestem mu obojętna i zrozumiał wszystkie swoje błędy ale pewnie po tym wszystkim nie ma u mnie szans. Fajnie nie... Tylko niedawno mi napisał że on sam już nie wie czego chcę.

Faceci w wielu przypadkach traktują nas jak marionetki bez uczuć, nie licząc się z tym że my również potrafimy kochać. Bolesne ale prawdziwe. Jedyne co nam zostaje to czekać aż te dupki naprawdę zrozumieją swoje błędy a wtedy wypiąć się a nich jak to oni zrobili na nas. Najlepiej było by korzystać z życia próbując zapomnieć o przeszłości ale to tylko tak łatwo się mówi bo juz nigdy nie pokochamy kogoś tak prawdziwie jak ich. Jesteśmy skazane na te uczucie, ból. Możemy jednak próbować się przełamać i spróbować kochać lub po prostu przejąć inicjatywę i spróbować wrócić do tych co nas porzucili.

Zawsze możesz napisać do mnie na proc, chętnie popisała bym o rozterkach życiowych.

Pozdrawiam

Dziękuję :* , potrzebowałam właśnie takiego motywatora . Zakończę rozdział i poczuję ulgę , muszę się o to postarać . :)

No to chyba mnie nie zrozumiałeś/łaś . Jak mogę chcieć mieć chłopaka dla szpanu , jak ja nie potrafię na nowo zbudować więzi z innym mężczyzną . I z czym Ty mi tu wyjeżdżasz .

NiEktorzy myślą ze tylko gimnazjaliści zachowuja sie jak dzieci ale mylicie sie moi drodzy. Chłopak o którym wcześniejpisalam ma 22lata wiec czasami powstrzymajcie sięprzed zanim coś napiszecie bo wiem nie ma znaczenia. Znaczeniema tak naprawdę doświadczenie życiowe, to ile przeżyliśmy

Tak dziękuję wszelkim hejterom którzy w ten sposób się dowartościowali bo myślą że pocisneli gimbowi . Mylili się .

Doskonale wiem co czujesz, ból i cierpienie, strata czegoś, co było dla Ciebie całym światem. Największy cios sprawia fakt, że osoba którą obdarzyłaś miłością, zaufaniem, odwdzięczyła Ci się w sposób taki, przez który teraz cierpisz. Tym bardziej, że to była pierwsza, prawdziwa miłość... Na pocieszenie powiem Ci historię z mojej autopsji. Będąc w związku, poznałam chłopaka przez koleżankę, zupełnie przez przypadek. Pisał mi że jestem piękna, to, tamto, a ja, naiwniaczka, dałam się nabrać na jego teksty. Pierwszy miesiąc związku był cudowny, drugi to już istna męka - kłótnie. Nie dbał o mnie, rzadko spotykaliśmy się sam na sam, tylko zawsze w towarzystwie wspólnych znajomych, nie okazywał mi uczuć tj. nie trzymanie się za rękę itp. ... W dodatku okłamywał mnie, leżał chory, umierający w łóżeczku z temp. 40 stopni, a od jego znajomych dowiadywałam się że dzień wcześniej bił się i miał rozwaloną nogę :) W końcu coś we mnie pękło, nie wytrzymałam, wygarnęłam mu wszystko. Powiedział tylko tyle, iż sobie coś uroiłam, doszło do ostrej wymiany zdań a na drugi dzień się już nie odzywał. Możesz mi uwierzyć na słowo, odchodziłam od zmysłów, nie odzywał się do mnie cały dzień, a tak to pisaliśmy codziennie. Pojechałam na jego osiedle, tam gdzie zawsze przebywa. Nie było go, byli tylko nasi znajomi. Dowiedziałam się że był po grubym melanżu, a jak już wrócił i dowiedział się, że ja przyjechałam, uciekł zakłopotany do domu, pisząc do mnie z pretensjami, że łaskawie go nie poinformowałam że przyjechałam. Potem dopiero było ostro, gdy dowiedziałam się że nasz kolega przyłapał go na gorącym uczynku z jego największym wrogiem... Jego usprawiedliwienie? "Alko mnie poniosło" :) Zerwał ze mną, po tygodniu prosił o szansę. Wybaczyłam, ale nie oznacza to, że zapomniałam. Długo się nie nacieszyłam, gdyż po 2 tygodniach zerwał ze mną, tłumacząc mi że jedyne co kocha to tylko imprezy i nie rozumiem jego życia. Cierpiałam, cholernie cierpiałam. Po tygodniu już miał nowy statusik na facebooku, "W związku" :) Teraz znów jesteśmy razem, po 2 miesięcznej przerwie, ale znowu się nie układa.

Pamiętaj, że nie tylko Ty cierpisz przez frajera. Chłopcy są tacy jacy są, i tego się niestety nie zmieni. Jedyne co Ci mogę powiedzieć, to "lecz się tym, czym się strułaś" albo po prostu nie wdawaj się w kolejne związki, by znów nie cierpieć. Wiem że to nie wyjście z sytuacji, ale przynajmniej cierpieć nie będziesz. Głowa do góry, znajdzie się taki, który pokocha Cię bezgranicznie. Pozdrawiam!